سپردمت به خدا و به ریگ‌های بیابان - نریمان پناهی

سپردمت به خدا و به ریگ‌های بیابان سپردمت به خدا و به ریگ‌های بیابان سپردمت به غبار و به خارهای مغیلان سپردمت به وحوش و به شیرهای درنده به مردمان دهاتی، به آهوان پریشان به گوشه‌ها که سپردم بنشیند روی جسمت به دسته‌ای که بماند تن شریف تو عریان به باد گفتم اگر شد مرتبت بنوازد که پاره‌پاره نبیند تن تو مادر گریان سپردمت به هر آن کس، کس ولی تو برادر سپردی‌ام به که رفتی، به دلقکان [نامفهوم] سپردی‌ام به که رفتی، به شامیان حرامی به مردمان یهود و به ناکسان [نامفهوم] حسین آه، حسین وای حسین رو سرت ریختن یه لشکر و سوزوندن قلب پیغمبر و با پا برگردوندن پیکر و وای حسین رو سرت ریختن یه لشکر و سوزوندن قلب پیغمبر و با پا برگردوندن پیکر و وای حسین نیزه با بغض حیدر زدن با تیر و سنگ و خنجر زدن گریه می‌کردم بیشتر زدن وای حسین چقدر نامرد ریخته رو سرت تو شلوغیِ تو شلوغیِ گودال گم شد پیکرت چقدر شمشیر چقدر خنجر چقدر تیر و نیزه روی یک پیکر چقدر تیر و نیزه روی یک پیکر ای حسین جانم دیدی چشمای گریونمو زخماتو دادی نشونمو روی تل گرفتی جونمو وای حسین دیدم افتادی از صدر زین دیدم می‌لرزه عرش برین می‌کوبی پا رو خاک زمین وای حسین از عطش رفتی چند دفعه از حال زیر و رو شد بدنت ته این گودال از خدا دیگه مرگم می‌خوام پاره صورتت گذاشتن جلو چشمام ای حسین جانم نصف روز بیچاره‌ام کردن و دزدیدن زندگی من و عبا، عمامه، پیراهن و وای حسین بردن از گوش‌ها گوشواره رو آواره کردن یک مادر رو غارت کردن تا گهواره رو وای حسین بی‌کفن موندی تنت صد پاره دنبال سرت شدم آواره طعنهٔ دشمن دلم آزرد دشمنت خواهرت رو به اسارت برد