الهی بمیرم برا خاطرات مدینه‌ات - نریمان پناهی

حسن جان حسن جان الهی بمیرم برا غصه‌های تو سینه‌ات الهی بمیرم برا خاطرات مدینه‌ات واویلا حسن جان حسن جان هنوز یادمه گوشه‌گیری‌های چشاتو هنوز یادمه نیمه شب گریهٔ بی‌صداتو واویلا تو یه کوچه آهی کشیدی، مظلومم جسارت به مادر رو دیدی، مظلومم همون ضرب سنگین سیلی، غیرت کرد چه زخم‌زبون‌ها شنیدی، مظلومم حسن جان حسن جان شنیدم که جایی رو چشمای مادر نمی‌دید تو سن کم دست و پاهات تو کوچه می‌لرزید واویلا حسن جان حسن جان شنیدم جلو عمه نگاهت مادرو زمین خورد یه جوری زدش نانجیب مادرم مادرم زنده به گور واویلا شده کوچه کابوس تَلخِت مظلومم نداشتی تسلایی دردت مظلومم یه عمر غصه خوردی و یادِ اون کوچه اومد دائماً پیشِ چِشمِت مظلومم حسن جان حسن جان غم و غصه‌های مدینه یکی، دو تا نیست فقط ماجرای جسارت توی کوچه‌ها نیست واویلا حسن جان حسن جان توی شعله‌ها سوخت هَمِه‌جا رو، مویِ سَرسوخت در افتاد روی مادر و پیکر زیرِ در سوخت واویلا شکستن بی‌هوا هر دو پهلوش یا زهرا شکست با قلاف هر دو بازوش یا زهرا نمی‌بخشم اون دومی رو بَد می‌زد کبود شد زیرِ چشم و ابروش یا زهرا وای حسن