ای دار و ندار من چشماتو به روم نبند - نریمان پناهی

ای دار و ندار من، چشماتو به روم نبند

بازم مثل اون قدیم، حرفی بزن و بخند

چرا تو خونه از منِ علی رو می‌گیری؟

بال و پرت شکسته، دست به پهلو می‌گیری؟

بمیره حیدرت که دست به بازو می‌گیری

نامردا پیش نگاه من تو رو شکستنت

با بی‌رحمی تمام می‌زدنت

افتادی پیش نگاه حسنت

پشتم رو زدن زمین تو کوچه حرومیا

پهلوتو شکستن و کشتن منو بی‌صدا

دستامو بستن و تو کوچه‌ها کشوندنم

تو رو با تازیانه‌ها زدن سوزوندنم

ازم گرفتنت منو به غم نشوندنم

سوخته تو شعله و دود فاطمه جان بال و پرت

جای پا مونده به روی چادرت

بین تب‌دار می‌سوزه پیکرت

علی، وای

یادم نمیره چه‌جور

افتادی جلو چشام

بازوتو شکستن و این غصه بسه برام

یه عده نانجیب به غربتم می‌خندیدن

غرورمو شکستن و منو غریب دیدن

با گریه بچه‌ها کنار درمیلرزیدن

لحظه به لحظه داری آب می‌شی روبروی من

پاشو از جا همه آبروی من

بغض سنگینی داره گلوی من

زهرا

وای زهرا