شبیه تو زهرایی گریه می‌کنم - حسین ستوده

مثلِ آدمی که هیچ‌کیو نداره

تورو بُردمت شبونه از تو خونه

همه‌ی خاطره‌هامو خاک کردم

خداحافظ زندگیِ عاشقونه

باور نمی‌کنم

خونابه می‌شستم امشب از رو پیرهنت

باور نمی‌کنم

این تو بودی که این همه آب شده بود تنت

باور نمی‌کنم

تو یاسِ خونه‌ام بودی و از ریشه چیدنت

باور نمی‌کنم

من با همین دست، ریختم خاکو روی تنت

باور نمی‌کنم

شبیه تو، زهرایی گریه می‌کنم

از این به بعد تنهایی گریه می کنم

تو رو از دستت دادم توی دلم

دیگه هیچی واسه ی من نمی ارزه

کجا رفت اون علی فاتح خیبر

پاشو نیستی داره زانو هام میلرزه

باور نمی کنم

چند روزه که حسن دیگه غذا نمی خوره

باور نمی کنم

در یجوری کنده شده که جا نمی خوره

باور نمی کنم

همسایه ها هم واسه تسلیت نیومدن

باور نمی کنم

مغیره و قنفذ تورو دوتایی میزدن

شبیه تو روز و شب گریه می کنم

از این به بعد با زینب گریه میکنم

تو که نیستی یه گوشه افتاده زینب

با چه سختی روی پاش وایساده زینب

می‌بینه تو روزِ عاشورا بلا رو

خدا اون روز برسه به دادِ زینب

باور‌ نمی‌کنه

وقتی می‌بینه نیزه‌ها رو تو تنِ حسین

باور نمی‌کنه

وقتی میبینه رو زمین بی کفنه حسین

باور نمی‌کنه

دست می‌زنه رو دست میگه این چه بساطیه