پام برسه به حرمت - حسین ستوده

پام برسه به حرمت حسابی گریه می‌کنم خوب می‌دونم بدم ولی من تو رو ول نمی‌کنم نوبت من هم می‌رسه تلخیامون عسل کُنن بیام میونِ حرمت ضریح تو بغل کنم از راه دور سمت گنبدت، سلام من و کربلا ببر، همین دوری، دوری به خدا قسم که حقّم نیست چی شد قول و قرارمون؟ کویرِ دلم تو حسرت بارون میشه منو بغل کنی؟ بهم بگی دوسَم داری؟ میشه منو بغل؟ میشه منو بغل... میشه منو بغل کنی؟ بهم بگی دوسَم داری؟ من به تو وابسته شدم قولت به تنها نذاری کی می‌تونه به‌جز خودت این دلمو آروم کنه؟ بهم بگه بیا حرم تکلیفمو معلوم کنه؟ دستِ‌تنهایی یه روز اشک برای من تموم شه ببینی ارباب کس‌وکارِ من، چه‌جوری زانو غم بغل می‌گیری؟ غصه، حال‌وهوای این‌جا دستامو بگیری با دستمالِ مشکی بیا اشک‌هامو بگیری آقا وسطِ روضه، نفس‌هامو بگیری دستام، امیدم حسین تنها شدم رو زمین روزم شبم با تو معتبر شده‌ام دینم امیدم باخدا شدم تا ائشیدیم بو کلامی هر بار من دربه‌درم منی [نامفهوم] هر بار دیل باغلامیشام چوخداندی ایاق ساخلامیشام تو نذاشتی که زمینم بزنن باوفا (×۲) می‌گیره دستمو دست یل کرب‌وبلا یا اباالفضل احساسم من سینه‌زن روضه‌ی عباسم احساسِ من سینه‌زنِ روزِ دهم من ربَّم‌و با اسمِ تو می‌شناسم احساسِ مولا، یا ابا عبدالله مولا