کاشکی یکی ما رو سوریه ببره - حسین ستوده

کاشکی یکی ما رو سوریه ببره میگن حرم رقیه در خطره دنیا هنوز به ما یه دِین بدهکاره تو صحن حضرت رقیه بدهکاره کی می‌دونه تو زینبیه این روزها چند تا اجنبیه چه غمباره دوباره ناموس علمدار بین یه عده مردم‌آزار گرفتار لعنت به این شام دلشوره دارم و همش می‌باره اشکام دلم گرفته روضهٔ مجلس یزید یادم می‌افته بلا کشیده زینب تو این دنیا یه روزِ خوش ندیده وا زینب عباس پیکر بی‌سر عباس پیکر وای دنیا هنوز به ما یه گریه تو صحن حضرت رقیه بدهکاره وای وای زینب وای کاشکی یکی ما رو سوریه ببره می‌گن حرم رقیه در خطره از شام خاطرات خوش نداره کسی یا مهدی باید به داد ما برسی دنیا هنوز به ما یه گریه تو صحن حضرت رقیه بدهکاره دوباره ناموس علمدار بین یه عده مردم آزار گرفتاره لعنت به این شام دلشوره دارم امان از بی‌مایه‌گی‌ها دلم گرفته روضهٔ مجلس یزید یادم می‌افته بلا کشیده زینب تو این دنیا یه روز خوش ندیده وای وای زینب خانم اگه نیومدم اگه رگمو برات ندادم، نامردم دلگیر شده غروب زینبیه برگرده این روزای خوب زینبیه دلشوره دارم برای زینبیه حسرت نشه کاش شبای زینبیه برای دنیا بسه یک‌بار زینبو بردن سر بازار حرومیا از حرمش صدای انگار میگه کجایی ای علمدار؟ شدیم تنها نذار بشه بازم جسارت خیمه‌ها بازم بشه غارت تو این غوغا چقدر شلوغه کاشکی می‌شد بگن که این خبر دروغه رقیه تنها چراغ‌ها رم اِتا خاموش کردن، خانم آخه خانم ما از تاریکی می‌ترسه رقیه تنهاست زجر و سنان زنده شدن، کجایی عباس؟ سر و صدا شد پای حرومی‌ها به خیمه باز شد عمو ندیده اگه دیدی نگی زجر مومو کشیده دیگه بریدم یه نفر نگفت که دخترِ شاهی