نماهنگ زندگی - حسین ستوده

خسته‌ام از شب‌های بی‌غمت وقتی که تو رو ندارمت خسته‌ام از شب‌های بی‌غمت وقتی که تو رو ندارمت شب‌هایی که تو نیستی رو به روی کی باید بشینم؟ خواهشم همین یه حرفمه این خودش یه دنیا ماتمه نذاری من بمیرم و محرمت رو نبینم زندگی مثل یه ساعت تلخه و ولی حقیقته نمی‌تونی بگیری که جلوی این دقیقه‌ها رو زندگی یه روز تموم می‌شه دیدنت تو آرزوم می‌شه چه جوری سر کنم زیر لحد آخه محرم‌ها رو؟ لااقل بذار که تو قبر باز تو رو صدا بکنم زیر خاک چه جوری آخه گلبندانه داغ بکنم؟ یا حسین حبیبی حسین یا حسین حبیبی حسین حبیبی حسین یا حسین حبیبی حسین دل‌خوشی فقط امام رضاست، آخرش نمی‌دونم کجاست، منم یادم بره ولی امام رضا یادش می‌مونه کاش یکی باشه به جای من، جای اشک تو گریه‌های من یه خرده روضهٔ رقیهٔ سه ساله رو بخونه وقتی مرگ خبر نمی‌کنه، التماس اثر نمی‌کنه چرا به‌جز حسین آدم رفیق دیگه داشته باشه؟ لااقل یه جوری نوکری می‌کنم که آخر سری امام رضا کاری کنه که مرگ من تو روضه باشه حرف راست همینیه که سنگ قبر مثل قفسه بعد مرگ نمی‌ذاره که حسین من صدام به تو برسه یا حسین حبیبی حسین یا حسین حبیبی حسین