اسم بقیع رو تا می‌آرم - حسین ستوده

اسم بقیع رو می‌آرم دلی که سلاح نداره یاد حرم می‌افته غریبونه بارون می‌باره این غربت رو کی فهمیده این غربت رو کی فهمیده کی جنّت رو خاکی دیده داغش قلب‌و آتیش میده تنها نسیمه که راهت می‌خونه تو هوای بقیع مهتاب شده زائر همیشگیِ شب‌های بقیع خورشید می‌سوزه و هر نفَس برای بقیع ای وایِ من دردِ ما دوا می‌شه یه روز حاجت‌ها روا می‌شه یه روز با نابودیِ آلِ سعود درِ بقیع وا می‌شه یه روز دردِ ما دوا می‌شه یه روز حاجت‌ها روا می‌شه دردِ ما دوا می‌شه یه روز حاجت‌ها روا می‌شه یه روز با نابودیِ آلِ سعود درِ بقیع وا می‌شه یه روز می‌بینه اون روزو دنیا بارگاهِ آلِ طاها توو مدینه می‌شه برپا یک روز شلوغ می‌شه مثلِ کرب‌وبلا، حریمِ بقیع از هر طرف عاشق‌ها می‌آن که بشن مقیمِ بقیع عطرِ زیارت‌نامه می‌وزه از نسیمِ بقیع ایوان‌طلا