نه حرم داره نه رواقی نه گنبدی نه چراغی - حسین سیب سرخی

نه حرم داره نه رواقی نه گنبد و نه چراغی دلم گرفته دوباره به یاد غربت بقیع نه حرم داره نه رواقی نه گنبد و نه چراغی دلم گرفته دوباره به یاد غربت بقیع نه حرم داره نه رواقی نه گنبد و نه چراغی دلم گرفته دوباره به یاد غربت بقیع نه حرم داره نه رواقی نه گنبد و نه چراغی دلم گرفته دوباره به یاد غربت بقیع نه حرم داره نه رواقی نه گنبد و نه چراغی دلم گرفته دوباره به یاد قربت بقیع یه کبوتر با پر بسته کنار سنگ شکسته یه کبوتر با پر بسته کنار سنگ شکسته بر سنگِ شکسته نشونِ فصلِ خزونه بهارِ غربتِ بقیع نه حرم داره نه گنبدی دلم پُرِه حال و هوای گریه باز داره بقیع سر میذارم به روی دیوارِ بقیع حال و هوای گریه باز سر میذارم به روی دیوارِ بقیع حال و هوای گریه باز داره بقیع سر میذارم به روی حال و هوای داره بقیع سر میذارم به روی دیـ... باز تو دلم یه غمِ بی‌کرون غم می‌باره از زمین و آسمون باز بارونِ بارونیه چشای خیس من می‌باره بی‌امون باز بارونیه چشای خیس من می‌باره بی‌امون باز بارونیه چشای خیس من می‌باره بی‌امون باز تو دلمه یه غم بی‌کرون غم می‌باره از زمین و آسمون باز بارونیه چشای خیس من می‌باره بی‌امون باز بارونیه چشای خیس من می‌باره بی‌امون باز تو دلمه غم می‌باره از زمین و آسمون باز بارونیه چشای خیس من می‌باره بی‌امون نه حرم داره نه رواقی نه گنبدی نه چراغی جواب نعمته دلم پره دوباره به یاد غربت بقیع حال و هوای گریه به آستان بقیع سرم بذارم بر روی بقیع حال و هوای گریه به آستان بقیع باز تو دلم یه غم بی‌غروب باز تو دلم یه غم بی‌غروب غم می‌باره از زمین و آسمون باز بارونیه چشمای خیس من می‌باره بی‌امون باز تو دلم یه غم بی‌غروب شال و غم می‌باره از زمین و آسمون باز بارونیه چشمای خیس من می‌باره بی‌امون باز تو دلم یه غم بی‌غروب شال و غم می‌باره از زمین و آسمون باز بارونی چشمای دنیا نه حرم داره نه رواقی نه گنبدی نه چراغی دلم دوباره به یادِ غربتش آخ سر می‌ذاره حال و هوای گریه باز داغ داغه سر می‌ذاره باز دلم یه غمِ غروبِ غم می‌باره هم زمین هم زمان باز بارونیِ چشمای آسمان می‌باره بی‌امان نه حرم داره نه رواقی نه گنبدی نه چراغی دلم دوباره به یادِ غربتش آخ یک کبوتر با پرِ بسته کنار سنگِ شکسته نشون فصلِ خزونِ بهارِ غربتِ بقیع نه حرم داره نه بارگاه دلم تنگه برا بقیع حال و هوای گریه غروب بقیع سر می‌ذارم رو خاک بقیع باز تو دلم یه غمِ بی‌کرون غم می‌باره از زمین و آسمون باز تو دلم یه غمِ بی‌کرون غم می‌باره از زمین و آسمون باز بارونیه چشمای خسته‌ام می‌باره بی‌امون غریب، آقا آقا آقا غریب غریب، آقا آقا غریب غریب، آقا علی علی علی یه دنیا غم به روی شونه‌ت آتیش گرفت همهٔ خونه‌ت شبیه خونهٔ زهرا برات می‌میرم ای آقا مصیبتت بی‌حسابه رو دستای تو طنابه شبیه جدت حیدر برات می‌میرم ای آقا شکرِ خدا پیشِ چشای همسرِ تو هیشکی نمی‌زد با غلاف همسرِ تو تو زهر بردی و من، مدینه خودم ز سینهٔ او، میخ را درآوردم باز خوبه که دیگه نبود اثری از لگد و سینه و میخ دری خون شده مدینه دل تو آقا به یاد مادری نه حرم داره نه رواقی نه گنبدی نه چراغی دلم گرفته یه کبوتر با پر بسته لک‌زده دلم یه کبوتر با پر بسته می‌کنه پرواز کنار سنگ شکسته نشون فصل خزونِ بهار تربت بقیع حال و هوای گریه داره زائر بقيع باز تو دلم یه غمه، باز تو دلم یه غم بی‌کرون غم می‌باره از زمین و آسمون باز بارونیه چشمای خیس من می‌باره بی‌امون باز تو دلم یه غم بی‌کرون غم می‌باره از زمین و آسمون نَم‌نَم بارون دلم می‌خواد به خونتون هجوم آوردن با دست بسته می‌بردن تو رو به دنبال مرکب برات می‌میرم ای آقا به خونتون هجوم آوردن با دست بسته می‌بردن تو رو به دنبال مرکب برات می‌میرم ای آقا تو کوچه‌ها می‌زدی ناله به یاد داغ سه ساله به یاد روضهٔ زینب برات می‌میرم ای آقا شمشیر اگه روی سر تو کشیدن کی سرتو کی سرتو با لب تشنه بریدن وای، اومده نفس‌های آخرت زهر زده آتیش، آقا، به پیکرت باز خداروشکر کسی دیگه نزد سیلی به دخترت باز خداروشکر کسی دیگه نزد سیلی به دخترت جهنم داره آتیش، نگو مگه بیهوشه نه حرم داره نه گنبد دوباره نه حرم داره نه گنبد دلم گرفته نه حرم داره نه گنبد دلم گرفته دوباره نه حرم داره نه گنبد با حال و هوای گریه‌دار بقیع باز توو دلم یه عالمه غمِ غروب غم می‌باره، آره باز بارونِ چشای خیس من باز توو دلم