خواهرم جون تو و جون حرم - محمود کریمی

خواهرم جون تو و جون حرم خواهرم جون تو و دست گل برادرم زینب جان اگه آماده شدی وقت جداییمونه باید این بچه یتیم پیش خودت، بگو، بمونه دارم می‌رم دیگه دخترا، داری سفارش‌ها رو می‌بینه این بچه، دخترا جدا نشن از پیش مادرهاشون همه دخترا پیش مادراشون وایسن قصه ساله گفت باباجان بعد تو، عمه‌ام، پدرجان زد گره محکمی به معجر من علتش را سؤال کردم گفت: دشمنت بی‌حیاست، دخترکم دخترا جدا نشن از پیش مادراشون زینب جان تو گوش کسی یه وقت گوشواره جا نمونه دل من نگران برادرزادمونـه می‌ترسم خودش بیاد خودشو به مقتل برسونه برادرم تنها نذار برادرم تنها نذار خواهرتو کجا می‌خوای بری؟ برادرم تنها نذار خواهرتو شما سینه‌زناشید، اونا سنگ‌زنا بودند. کجا می‌ری؟ برادرم حسین‌جان حسین‌جان تو کیستی؟ تو کیستی؟ که از غم از دست دادنت مردان ما شبیه زنان گریه می‌کنند برادرم برادرم تنها نذار خواهرتو برادرم یک کم بمون تا ببوسم حنجرتو اینو نگه‌دارم عبداللّهو این که جون به لب می‌شه با گریه کردن تو جایی آروم نمی‌شه جز روی دامن تو هنوز هیچی نشده جون به لبش رسیده وای اگه ببینه خنجر روی گردنتو حسین جان ببینه توی مقتل پر از خون تن تو چه‌جوری بمونه ببینه پرپر زدن تو ای خدا ای خدا ای خدا عمو جونم می‌خواد بره چی‌کار کنم؟ چرا منو نمی‌بره؟ دستش تو دستم نبود هی پاکشید ببین عمو چه شد عمه‌جون طاقت موندن می‌دونی ندارم کاش منم یه نامه داشتم که براش بیارم کاش تو نامه‌ بابام اسم منم می‌اومد یا منو ببر عمو یا که بمون کنارم عموجان شبیه علی‌اصغر فداییتو نگاه کن یه شمشیر بده و جنگیدن منو نگاه کن حالا عمو تو میدونه عمه‌جون میون میدونو ببین عمه‌جون بذار برم عموجون افتاده رو زمین عمه تا دیر نشده بذار برم تو میدون نگاه کن بالا و پایین می‌ره شمشیرهاشون دیگه نمی‌بینمش نمی‌شنوم صداشو صدای عمو دیگه گم شده تو صداشون عمه‌جان یکی از بین لشکر داره می‌آد با خنجر ببینم بهش آب نمی‌دن لحظه آخر آقاجان روضه خودت بخون برامون نه تنش جا واسه نیزه داشت و نه نه تنش جا برِ نیزه داشت و نه کسی نیزه داشت به جایی بزنه هر کی هر چی داشت تو مقتل می‌ریخت جا نبود که دست و پایی بزنه مادرش داد می‌زد و نگاه می‌کرد بدن‌های کم و مبهم‌شده رو نتونستن آخرش جدا کنن حسن و حسینِ درهم‌شده رو اونجا بود دیگه هر کی با هر چی داشت می‌زد: نیزه‌دار با نیزه شمشیردار با شمشیر کمان‌دارها با تیر یه عده اونا هم از دور سنگ می‌انداختن ای حسین