دنیای دردم تاریک و سردم - حسین ستوده

دنیای دردم دنیای دردم تاریک و سردم دنبال پاره‌های پیکرت می‌گردم با هر قدم رو خاک‌ها می‌شینم هی قطعه‌قطعه‌تو رو توو عبا می‌چینم وای، همه‌داروندارم نای برگشتن به خیمه رو ندارم وای، همه‌داروندارم نای برگشتن به خیمه رو ندارم زیرِ پا موندی چرا ای پاره‌پاره؟ زیرِ پا موندی چرا ای پاره‌پاره؟ ولدی علی هر موقع صدات زدم رو زمین نزدی علی ولدی علی هر کسی بهت رسیده می‌زنه لگدی علی پسرم علی علی چه‌جوری این بدنو به خیمه‌ها ببرم علی؟ پسرم علی تا که افتادی زمین داد زدم کمرم علی یه جوری با… یه جوری با… تنت دریده هر تیکه‌تو دست این و اون رسیده زینب نگاه کن دیدی که آخر علی اکبرم شده علی اصغر؟ وای ببین در احتضارم آخرم نشد که نیزهٔ تو پهلوتو درآرم کاش یه بار دیگه اذان بگی کنارم دهنت چه کرد؟ دهنت چه کرد؟ جلو چشم عمه زینب استخونِ وای دلم آروم نداره جلو چشمم پاشو رو گلوت می‌ذاره