شب رقیه ساداته - محمود کریمی

تو دلای ما یه حرمه پای ضریح یه عالمه پای علم یه عالمه دلِ گرفتاره هلال سه شب پر غمه می‌چکه‌اشک، نم‌نمه تو ماتمِ اون‌که همه عشقِ علمداره شب نزول آیاته شب تموم حاجاته دوباره لیلةالقدرِ شب رقیه ساداته شب رقیه ساداته بابا ببین خرانِ بابا ببین خرانِ بنگر غریبانه خاک زمین گشته محفلم مثل این دلم جای دخترت ویرانه، ویرانه شب نزول آیاته شب تموم حاجاته دوباره لیلهٔ قدره شب رقیه ساداته مدار آسمان دور سرش برادرهاش دور و برش دل می‌بره با چادرش عشق عموجونه زخم‌هایی که نشست روی پرش شد دردسر تو سفرش شد شبیه به مادرش تو دل ویرونه سه ساله‌ست و توی دستاش تمام اختیاراته کجایید ای گرفتاران شب رقیه ساداته موی یتیمانه جانت غرق خون، شانهٔ بابا روی یتیمانت جانت غرق خون، شانهٔ [نامفهوم] بر شمع نورانی سرت خون حنجرت جان من شده پروانه‌پروران شب نزول آیاته شب تمام حاجاته دوباره لیلةالقدره شب رقیهٔ ساداته شب رقیهٔ ساداته آخه وقتی فاطمهٔ قافله شد پاها پر از آبله شد هم‌سفرش حرمله شد دنبال بابا بود اون شبی که رسید آخر سر روضه می‌خوند تا به سحر بابا بیا منور و خرابه غوغا بود همه فرشته‌ها دورش الههٔ کراماته آروم جون باباشه شب رقیه ساداته شب رقیه ساداته یک شب بیا منزل من روشن نما محفل من آتش گرفته مویم بین چشم کم سویم از درد پهلویم رویم هردم زنم ناله اما ز دست ساربان طعنهٔ شامیان جان می‌برد دُردانه، دُر دانه شب نزول آیاته شب تموم حاجاته دوباره ليلة شب عمهٔ ساداته