قسم به این صدای قرآنت که هنوز تو گوشمه - سید مجید بنی فاطمه

قسم به این صدای قرآنت که هنوز تو گوشمه قسم به این پیراهن خونیت که توی آغوشمه دلم آروم نداره ببینمت دوباره کوچه به کوچه بارِ جدایی رو دوشمه تا کوفه و شام، پی سرت اومدم منزل به منزل، با مادرت اومدم حالا نگاه کن، با دست‌های بسته من به محضرت اومدم دیدن آب منو کشت حال رباب منو کشت منو ببخش، اما بزم شراب منو کشت قسم به این صدای قرآنت که هنوز تو گوشمه قسم به این پیراهن خونیت گیجه توی آغوشم دلم آروم نداره ببینمت دوباره کوچه به کوچه بار جدایی رو دوشمه تا کوفه و شام پی سرت اومدم منزل به منزل با مادرت اومدم حالا نگاه کن با دست‌های بسته من به محضرت اومدم دیدن آب منو کشت حال رباب منو کشت منو ببخش اما بزم شراب منو کشت دیدن آب منو ببخش اما قسم به این زخم‌هایی که تازه‌ست هنوز از کربلا قسم به این حال پریشون یادگار کوچه‌ها اهل حرم رو پیر کرد اون‌همه غصه و درد طعنهٔ شهر نامرد با من اون چشم‌های بی‌حیا پیکار می‌کردم با ناله‌های دلم با رد خونم با چوبه‌ی محملم اما امان از کوچه و بازار شام دردی که شد قاتلم زجر مدام منو کشت جهل عوام منو کشت جای تو خالی بود بازار شام منو کشت دیدن آب منو کشت حال رباب منو کشت منو ببخش، اما بزم شراب منو کشت قسم به اون وعده‌ای که دادی به سه‌ساله دخترت قسم به اون لحظه‌ی دیدارت با شهید آخرت اونکه موهاش سپید شد که کابوسِ اذیت شد، آخر سر شهید شد جلو چشم خواهرت با بال خسته‌اش تا نیزه پرواز می‌کرد باباشو می‌خواست، تا چشم‌هاشو باز می‌کرد حاجت‌روا شد، وقتی فدا شد که داشت سر تو رو ناز می‌کرد باد خزون منو کشت، این دل خون منو کشت آخر سر داغ سه‌ساله‌مون منو کشت دیدن آب منو کشت، حال رباب منو کشت منو ببر، عمه هم بستمه، شبا...