گدای خوشه چینم تا قیامت خرمن او را - محمود کریمی

جدای قبیله برنگردد از او خبردار گدای خوشه‌چینم تا قیامت خرمن او را که حسرت می‌برد فردوس عطر گلشن او را چنان مشکل‌گشا، باب‌الحوائج، کاشف‌الکرب است گرفتند اولیاءاللهِ عالم دامن او را ندیدم سربلند و سرفرازی را مگر اینکه بدیدم محضر ام‌البنین خم گردن او را معین گشته مزد فاطمیه دست این بانو که معنا کرده سفره‌دار زهرا بودن او را امیرالمؤمنین همسر، ابوفاضل پسر، به به! بنازم این مقام و جاه و شأن احسن او را عبای مرتضی را وصله که می‌زد همه دیدند که نخ می‌کرد جبرائیل بعضاً سوزن او را تا علی‌اکبر و قاسم به من گفتند مادر در دلم گفتم که اکنون واقعاً ام‌البنینم زیارت می‌کنم جای رباب و نجمه و زینب مزار اطهر او را، معلا‌مشهد او را اگر دیروز جارو کرد زیر پای زینب را کنون جاروکشند این‌سان ملایک مسکن او را چنان جان‌سوز مرثیه میان کوچه سر می‌داد که می‌دیدند مردم گریه‌های دشمن او را به او گفتند عباست، صدا می‌زد حسینم کو نشانش داد زینب پاره‌ی پیراهن او را هرچی ما بخونیم، روضه‌خونیِ خودش نمی‌شه. یا من رأى العباس یا من رأى العباس یا من رأى العباس کرّ على جماهیر النقد ووراه من أبناء حیدر کلّ لیث ذی لبد أنبئت أنّ ابنی أصیب برأسه مقطوع ید ویلی على شبلی ویلی ویلی علی شبلی أَموى علی رأسه ضرب العمد لو کان سیفک فی یدیک لما دنا منه أحد عمد الحدید بکربلا خَسَفَ القمر عمد الحدید عمد الحدید