منم کسی که بی سر و سامونه - محمود کریمی

منم کسی که بی‌سروسامونه دلم مثل بقیعت ویرونه الان سر مزارت کی می‌خونه؟ منم کسی که بی‌سروسامونه دلم مثل بقیعت ویرونه الان سر مزارت کی می‌خونه؟ این علت حرارت اشکامه تو کوچه بی‌عبا و بی‌عمامه می‌بردنت یکی نگفت این آقامه بین قفس تو حسرت آزادی رو دامن زهرا که می‌افتادی داشتی مثل جدت حسین جون می‌دادی حسین من حسین من حسین من حسین من آقا دلت به یاد کربلا پرخونه به یاد زخم پیکر گلگونه حال تو رو به‌جز خدا کی می‌دونه؟ زهرا هنوز تو کربلا گریونه کنار پیکر حسین می‌خونه با ناله‌هاش عالمی رو می‌سوزونه غریب گیر آوردنت، واویلا غریب گیر آوردنت، واویلا به قتلگاه کشوندنت، واویلا با هرچی می‌شد زدنت، ای واویلا به یاد اون بنفشه روی گونه کشیده و سه‌ساله دردونه دستی که موی بچه رو می‌پیچونه به یاد ضرب خنجری رو حنجر به یاد غارت خیام و معجر به یاد ضرب خنجری رو حنجر به یاد غارت خیام و معجر به یاد جای رد پا روی پیکر یاد هزار و نهصد و پنجاه زخم یاد تن شریف سر تا پا زخم ته گلو، از نیزه چشم‌ها زخم، دست‌ها زخم، چشم‌ها زخم حسین حسین