هوای دلا همه دوباره بارونی شده - محمود کریمی

هوای دلا همه دوباره بارونی شده هوای دلا همه دوباره بارونی شده دلتو آماده کن که وقت مهمونی شده می‌شینن همه خلایق سر سفرهٔ خدا شبای ماه رمضونِ حرم امام رضا اومده ماه خدا زهرا زده ما رو صدا اینجا داره نور می‌باره روسر شب‌زنده‌داران دلمو ببین که بین غصه‌ها شده اسیر دستِ خالی اومدم، دوباره دستمو بگیر بی‌پناه بودم اگه پیش این آقا نبودم نمی‌خواستی اگه پاک بشم که اینجا نبودم من و این چشمِ ترَم امشب مناجاتِ حرم برده دلم رو پیش اون که با غمش بی‌قرارم می‌دونم پاک می‌کنه گناهو از دلِ سیاه اشکای خالص این این روزه‌های اول ماه رمضان آمدم و با این مناجات آمدم با عنایت خود مادر سادات آمدم روضهٔ یاس کبود، داغ در و آتیش و دود روضهٔ یاس کبود، میخ در و آتیش و دود امشبم نذر فرج یار مـ... یا ابن الحسن ما که زبون حرف‌زدن نداریم اما با روضه و گریه می‌تونیم بگیم چقدر مادرتو دوست داریم چقدر شهید برای فاطمه دادیم توی شهری این‌که یه روز پر می‌شد از عطر خدا نفسای کسی که رد می‌شد از کوچهٔ ما حالا امروز میان و خونمو آتیش می‌زنن تو رو توی کوچه‌ها روی زمین می‌کشن داره بارون می‌باره دستات دیگه جون نداره کوچه پر از نامحرمه برگرد که از حاشیهٔ چادر تو خون می‌باره داره بارون چرا داری از خدا مرگتو خواهش می‌کنی چرا داری از خدا مرگتو خواهش می‌کنی وقتی زیر دست و پا منو نوازش چشم‌کوچولو اگه یک‌بار دیگه پاشودی از روی زمین اشک بی‌تابی رو تو غیرت این چشمو ببین چه شب تاری شده زخمات همه کاری شده کارم تموم شد تا دیدم جاری رد خون تو که روی زمین جاری شده داره بارون می‌باره توی کوچه می‌آرن جونمونو رو لبمون پاشو تا آروم بشه گریه‌های زینبمون این نامردا که نموندن زیر دِین من و تو چه بلایی می‌آرن سر حسین من و تو بذار آتیش بگیرم کاشکی همین‌جا بمیرم زهرا، حلال کن رفتم که دیگه بی تو از این خونه بیرون نمی‌رم داره بارون می‌باره چه قیامتیه صدا به صدا نمی‌رسه کوچه پر از دوده ای وای ای وای حسینم این‌همه بر سینهٔ آزارم مزنید نمک به زخم دل درد پرورم مزنید در این مدینه همین‌جا سر مرا ببرید اما غلاف تیغ به بازوی مادرم