درهای حجره بسته بود - سیدرضا نریمانی

درهای حجره بسته بود و نگاهش پر از درد می‌بینه روزگار بی‌وفایی با آقا چه ها کرد هم می‌سوزه هم آه می‌کشه هم می‌باره فلک از غمش هم می‌سوزه هم آه می‌کشه هم می‌باره فلک از غمش هم می‌خندن تهِ چشاش من می‌میرم برا ماتمش دست و پا می‌زنه، بمیرم بمیرم دست و پا می‌زنه، بمیرم دست و پا می‌زنه، بمیرم ناله‌ها می‌زنه، بمیرم اسم زهرا رو کنج حجره هی صدا می‌زنه، بمیرم بمیرم، پسر امام رضا، بمیرم پسر امام رضا، بمیرم پسر امام رضا، بمیرم غریب و بی‌کس و بی‌یاور غمش بی‌حد و بی‌حسابه تموم ناله‌هاش انگار بدون جوابه بدون جوابه سر می‌زنه به روی زمین ای وای ای وای رخش شد کبود سر می‌زنه به روی زمین ای وای ای وای رخش شد کبود خیری، آقا، امتو دنیا ندید این‌بی‌رحمی نه حقِّش نبود روی خاک‌ها به یاد زهرا بمیرم روی خاک‌ها به یاد زهرا بمیرم خیلی دلگیره از زمونه، بمیرم می‌ره اما دل‌شکسته داره از مادرش نشونه، بمیرم بمیرم، پسر امام رضا بمیرم بمیرم تو لحظه‌های آخرش رسیده مرادش تموم روضه‌های کربلا رو میاره به یادش تموم روضه‌های کربلا رو میاره به یادش شد گریه کار ابن‌الرضا شد گریه کار ابن‌الرضا تشنه‌لب بود دم آخرش می‌دونه کربلا لب‌تشنه جدش تو گودال جدا شد سرش جدش تو گودال جدا شد سرش دست‌وپا می‌زنه، بمیرم ناله‌ها می‌زنه، بمیرم اسم زهرا رو کنج حجره هی صدا می‌زنه، بمیرم نانجیبی که بی‌حیا شد، واویلا نانجیبی که عاشورا فاطمه دید سرش جدا شد جسمشو می‌کشیدن و بعد تا سه روز پیکرش رها شد واویلا، عزای کربلا واویلا، عزای کربلا واویلا، عزای کربلا واویلا، عزای کربلا