روی دوشاش شال عزا - وحید شکری

روی دوشاش شال عزا، آه، آه، آه روی دوشاش شال عزا، آه، آه، آه می‌ریزه اشک امام رضا، آه وا، می‌آد، زائرها توی صحن حضرت، می‌گن امام رضا سرت سلامت، عمو کشتن جوونتو تو غربت کنج دِخمِ بی رمق غریب گیر آوردنش یه گوشه‌ای از اثر که سوخته تمام تنش یا امام رضا، آجرک الله آجرک الله داره می‌سوزه جگرم، آه، آه، آه داره می‌سوزه جگرم، آه داره می‌سوزه پیکرم آه نخند به اشک چشمای ترم، نخند به سوختن بال و پرم، نخند جلو چشای مادرم نخند به اشک چشمای ترم، نخند به سوختن بال و پرم، نخند جلو چشای مادرم مادر قامت‌کمان اومده بالا سرم داره ضجه می‌زنه با اشک چشم ترم یا امام رضا، آجرک الله یا امام رضا، آجرک الله تا با گریه می‌گفتم آب آه تا با گریه می‌گفت: «آب» یادم اومد غمِ رباب می‌خوند پایینِ نیزه، لالایی، لالایی چرا بالایِ نیزه‌هایی؟ می‌گفت بیا شیرت بدم، کجایی؟ می‌خوند پایینِ نیزه، لالایی، لالایی چرا بالایِ نیزه‌هایی؟ می‌گفت بیا شیرت بدم، کجایی؟ لااقل از رویِ نیزه بیا پایین بی‌شما[نامفهوم] یه‌بار یه‌مادر بگو علی، یه‌حرفی بزن علی، یه‌حرفی بزن یا امام رضا، آجرک الله آجرک الله بقیع تاریکه شبا گریه می‌کنه برا تو ملائکه این اشکای منه که می‌ریزه رو به روت چیکه چیکه بقیع تاریکه شبا گریه می‌کنه برا تو ملائکه این اشکای منه که می‌ریزه رو به روت چیکه چیکه غریب مادر چه مظلومانه خاکیه مزار و قبر تو برادر بمیرم که نداری سایه‌بون روی سرت کبوتر غریب مادر چه مظلومانه خاکیه مزار و قبر تو برادر بمیرم که نداری سایه‌بون روی سرت کبوتر