سلام ای جان سلطانم - سید مجید بنی فاطمه

سلام ای جان سلطانم که سایه رو سرم داری نه تنها کاظمین آقا که تو قلبم حرم داری دلم گرمه که آقامی تو نوری تو شب تارم تویی که قبل هر خواهش گره وا کردی از کارم برامن که کمترینم همیشه لطفت زیاده خاطرات خوب عمرم همه از باب‌الجواده همیشه هوامو داری همیشه می‌رسی به دادم تو زندگیم هر چی که باشم فدای امام جوادم فدای امام جوادم بمیرم صورت خورشید گرفته رنگ مهتابو جلو چشمای معصومش می‌ریزن رو زمین آبو اسیر غربته اما آقا داره میره از این دنیا آقامونو جوان کشتن شبیه مادرش زهرا رمقی تو پیکرش نیست نفس راحت نداره دم آخر از غریبی روی خاک‌ها سر می‌ذاره دور و بر عزیز زهرا دوباره هلهله به پا شد به اشک غربتش می‌خندن حجره شبیه کربلا شد همیشه تو هوامو داری همیشه می‌رسی به دادم تو زندگیم هر چی که باشم فدای امام جوادم بمیرم که دم آخر حسینو که صدا می‌زد تو حجره با لب تشنه رو خاک‌ها دست و پا می‌زد شنیدم عاقبت رفته روی بام پیکر آقا نداره سایه‌بان جسمش سایه‌بون غیر از پر و بال کبوترها ولی اون تن که رها شد وسط صحرا حسینه الهی واسه‌ش بمیرم بی‌کفن تنها حسینه تشنه‌لب افتاده به صحرا زینت آغوش پیمبر نالهٔ آسمون بلنده با نوحهٔ غریب مادر حسین حسین غریب مادر غریب مادر حسین حسین غریب مادر حسین