می‌زنم دم ز علمدار رشید حرم عشق - محمود کریمی

می‌زنم دم ز علمدار رشید حرم عشق می‌زنم دم ز علمدار رشید حرم عشق شه باکرمش مه محترمش صفای قدمش همان یار که گشته صنمش چکد از لب او، از لب پیمانه‌نمش همان شاه که باشد سر دوشش علمش نگار دل زارم، صفا بخش مزارم به جز عشق جمالش به دل خویش ندارم قرارم و بهارم و شعارم، همه دار و ندارم که باشد به شب اول قبرم به کنارم دلم عاشق رویش، شدم بندهٔ کویش دلم بسته به مویش، قدح‌نوش سبویش شتابان دل زارم، همه شب جانب کویش چنان برگ خزانی‌ست، روان در دل جویش ندارم به خدا جز هوس دیدن رویش مرا کشته به والله علی‌وارِ [نامفهوم] ابالفضل، امیرم، امیر بی‌نظیرم صفا بخش ضمیرم که جز عشق رخش در دل خسته نپذیرم چه خوش باشد اگر باز زند باز به تیرم که صیدش شوم و زیر قدم‌هاش بمیرم ز غیرش همه سیرم دل از مهر خدایی ابالفضل نگیرم علمدار ابالفضل سپه‌دار، اباالفضل علمدار، اباالفضل جهان‌گیر و جهاندار، اباالفضل بود دلبر و دلدار، اباالفضل مرا یار، اباالفضل مددکار، اباالفضل تپش‌های دل حیدر کرار، اباالفضل شده در حرم شده در حرم فاطمه پرگار، اباالفضل زنم جار، اباالفضل بود عشق، شرربار، اباالفضل بگوید سر دیوانه سر دار، اباالفضل علمدار، اباالفضل سپه‌دار، اباالفضل سرم پر ز هوایش دلم جای ولایش غلامم به سرایش همه هستی و دینم به فدایش ربوده ز سر روح‌الامین عقل، صدایش بود محور عرش ازلی دست جدایش حسین بن علی سورهٔ توحید بخواند ز برایش کسی نیست به پایش به قربان نوایش به قربان دعایش دلم گشته خریدار بلایش به قربان گره‌بند عبایش لقب باب‌الحوائج نسب باب‌الحوائج خداوند نجابت و ادب، باب‌الحوائج دلم غرق کمالش پریشان وصالش دو ابروی هلالش کمانش و کمالش بود زینب کبری همه‌جا محو جمالش دلم بندهٔ نامش گرفتار طُرّه‌مرامش، که افتاده به نامش نه حاتم، نه سلیمان و نه لقمان، که موساست غلامش حسین است کلامش، ببین حُسنِ ختامش به زهراست سلامش بیامد متجلی شود از وقتِ قیامش تمامیِ بهشت است به نامش تمامیِ بهشت است به نامش خوش آن زمان که نکویان کنند غارتِ شهر مرا تو گیری و گویی که این اسیرِ من است