مست بادهٔ ابالفضلم - محمود کریمی

تنها افتخار من اینه مست باده‌ی اباالفضلم یا امّ‌البنین! مدد مادر من دلداده‌ی اباالفضلم جان اون‌لحظه که گردوندی عبّاسو دور سر ارباب دست من به دامنت مادر یا امّ‌البنین منو دریاب شدم عاشق، واویلا پا تا سر، واویلا منو دریاب، واویلا ای مادر، واویلا واویلا واویلا ای جانم به این‌همه غیرت ای جانم به این وفاداری این مادر که تربیت کرده فرزند و برا فداکاری اون‌که شد، مرد همه مردا اصل غیرت و ادب عبّاس از تأثیر شیر مادر شد شیر فارِس‌العرب عبّاس شده ذکرم، واویلا واویلا، واویلا یا ابالفضل، واویلا یا مولا، واویلا واویلا واویلا داغش سخته و جگرسوزه هرکس این‌همه پسر داره می‌سوزونه عالمو آهش زهرا از دلش خبر داره توو قلب مدینه می‌خونه پرپر شد گلای باغ من مشک پاره‌پاره با اشکاش گریونه به پای داغ من دیگه هر روز، واویلا عاشوراس، واویلا وا حسینا، واویلا وا عبّاس، واویلا واویلا واویلا