عمود خیمه رو کشیدم - حسین ستوده

عمودِ خیمه‌رو کشیدمو چیزی به غیرِ غم ندیدمو کنارِ علقمه، کنارِ نهرِ آب با کامِ تشنه دیدم برادرِ شهیدمو میونِ علقمه به خون نشست منو صدا زد و دلم شکست همین که اومدم بالا سرش دیدم رو خاکه و دیدم... دیدم میرسه پاهاش از این‌سو، ندیدی زینب دیدم که بدنش غرقِ تیر شد کس و کارم رفت سپه‌دارم رفت پناهِ خیمه، علمدارم رفت علمدارم رفت علمدارم رفت بدون آب بریدند حنجره اون را کشاندند به گودال مادر اون را عزیز بود ولی حقیرش کردند عمود خیمه رو کشیدمو چیزی به غیر اشک ندیدمو کنار نهر آب با پا و سر دیدم برادره میان علقمه به خون نشست منو صدا زدو دلم شکست همین که اومدم بالاسرش دیدم رو خاکه و نداره دست دیدم تیر به چشم‌ها هم‌نشین شد، نبینید زینب دیدم که بدنش غرق تیر شد، نبینید زینب پاشو امید اهل حرم رو غریب زینب دیدم جای پای مادرم رو که سقّا گم کرد سپهدارم رفت که سقّا گم کرد سپهدارم رفت پناه خیمه علمدارم رفت علمدارم رفت قدم خمیده شد توو علقمه اگه بگم از غمِ خیمه کمه دیدم با ناله و با زمزمه همش صدا می‌زد یا فاطمه پاهاشو رو زمین کشید دل از برادرش بُرید پاهاشو رو زمین کشید دل از برادرش بُرید چشای نازشو با تیر منو بالا سرش ندید دیدم کینهٔ قومِ حسود رو نبودی ببینی دیدم اثر ضرب عمودو دیدم کم شدن پیکرشو دیدم شکاف روی سرشو ببین ماهم رفت ببین یارم رفت علم افتاد و علمدارم رفت علمدارم رفت