چرا قهری مگر تقصیر دارم - محمود کریمی

چرا قهری مگر تقصیر دارم به جایت بر کفم زنجیر دارم کف آبی فقط خوردم عزیزم بیا از نیزه پایین شیر دارم کف آبی فقط خوردم عزیزم بیا از نیزه پایین شیر دارم نازنینم دلم میل دو ابروی تو دارد ببین که شانه‌ام موی تو دارد در آغوشم فقط پیراهن توست لباس تازه‌ات بوی تو دارد نمی‌آید پس از تو خواب، ای کاش که می‌مردم من بی‌تاب، ای کاش دوباره شیر آوردم ولی حیف نمی‌خوردم پس از تو آب، ای کاش ای نازنین‌مادرم مرا مرا آزار با زنجیر می‌داد دشمن به من نان خشک با تحقیر می‌داد زن شامی مرا سوزاند وقتی کنارم طفل خود را شیر می‌داد ای نازنین‌مادرم دوباره روزه می‌گیرم عزیزم در این ویرانه می‌میرم عزیزم دوباره حرمله رد شد از این‌جا دوباره خشک شد شیرم عزیزم نگفتند داغ، داغ بچه دیده‌ست نگفتند از بلا پشتش خمیده‌ست ولی گفتند این تازه‌عروسان عروس فاطمه مویش سپیده‌ست ای روزگار گل یاس مرا از ساقه بستند مرا با ریسمان بر ناقه بستند نمی‌ماندی به نیزه چاره کردند سرت را با نخ قنداقه بستند ای وای چه حسرت‌ها کشیدم بچه‌ام را چه حسرت‌ها کشیدم بچه‌ام را چه سختی‌ها کشیدم بچه‌ام را کنار بچه‌های نیزه‌دارش به روی نیزه دیدم بچه‌ام را هی دادوبیداد فقط لالا کنم، لالا بخوابی بچه‌ام بدخواب شد سر و صدا نکنید بچه‌ام بخوابه فقط لالا کنم لالا بخوابی ندارم قصه‌ای دیگر تا بخوابی از آغوشم جدا گشتی و رفتی که روی سینهٔ بابا بخوابی نه رحمی بر پدر، نه شرم کردند بساط غارتش را گرم کردند برای آن که راحت‌تر بخوابی زدند و سینه‌اش را نرم کردند برای آن که راحت‌تر بخوابی برای آن که راحت‌تر بخوابی زدند و سینه‌اش را نرم کردند به سر شد خاک عالم، نیزه رد شد پشت خیمه دیدم نیزه رد شد به دنبال تو می‌گشتند در خاک چنان زد از تنت هم نیزه رد شد به پشت خیمه هم قلبم گرفته تمام چهره‌ام را غم گرفته ز بس نازی که تیر با سه شعبه در آغوشش تو را محکم گرفته عبا را روی تو افکند بابا دلش را از غمت آکند بابا چنان با تیر چسبیدی به قلبش تو را از سینهٔ خود کند بابا