نماهنگ گریه‌کنای کربلا - محمدحسین حدادیان

گریه‌کنای کربلا، حرم سلطان اومدن

برای تشییع تنش، زن‌های نوغان اومدن

همه با شاخه‌ی گل یادِ زن‌های بنی‌اَسَد بودند

برای مُقَطَّعُ الاَعضا همه تُو فکر سبد بودند

زِینُ‌العابدین رسیده بود، واویلا

تُو بوریا تنش رو چیده بود، واویلا

دنبال انگشت بریده بود، واویلا

اِن کُنتَ باکیاً لِشَیء فَاَبکِ لِلحُسَین

چی بگم از زهر جفا، غربت دنیا رو ببین

با دل خون پنجاه‌دفعه، تُو کوچه‌ها خوردی زمین

توی کوچه جگرش می‌سوخت، ولی یاد آتیش در بود

وقتی خاکی شد عباش یادِ چادر خاکی مادر بود

امام‌حسن دلش شکسته بود، واویلا

کنار مادرش نشسته بود، واویلا

دنبال گوشواره‌ شکسته بود، واویلا

اِن کُنتَ باکیاً لِشَیء فَاَبکِ لِلحَسَن

از مدینه اِبنُ‌الرضا، اومده بالین پدر

ولی اَمون از کربلا، پدر اومد جای پسر

آی امام‌رضایی‌ها امشب، روضه یک‌جمله‌ی کوتاهه

زن‌های نوغان کجا بودید؟ اومدن زن‌های جرّاحه

حسین و داغ علی‌اکبرش، واویلا

می‌گرده با یاریِ خواهرش، واویلا

دنبال تیکه‌های پیکرش، واویلا

اِن کُنتَ باکیاً لِشَیء فَاَبکِ لِلحُسَین