خانهٔ بی‌تو برادر خانهٔ احزان من - حسن عطایی

خانهٔ بی‌تو برادر، خانهٔ احزانِ من دوری تو ای برادر، جان‌بلای جانِ من بعدِ تو ماندن در این شهرِ مدینه مشکل است روز و شب در انتظارم، دوده این چشمانِ من روز و شب در انتظارم، دوده این چشمانِ من تا که اومد نامهٔ تو، اومدم خیلی داشتم با تو حرفِ گفتنی می‌دونستی خیلی دلتنگِ توام می‌دونستم خیلی دلتنگِ منی می‌دونستم خیلی دلتنگِ منی خدانگهدار، برادرِ من خدانگهدار، سایهٔ رو سرم آمدم تا اینکه باشی در کنارم یا رضا آمدم تا اینکه باشی در کنارم یا رضا آمدم اما گره خورده به کارم یا رضا در خراسان که نشد یک سر بیا تا شهر قم لااقل بر زانوی تو جان سپارم یا رضا لااقل بر زانوی تو می‌گذارم به روی قلبم ای داداش نامه‌ای رو که فرستادی برام حسرت دیدن تو موند به دلم چقدر دلم می‌خواد پیشت بیام چقدر دلم خدانگهدار برادر من خدانگهدار سایهٔ روی سرم خب بازم هیشکی این‌جا مثل شامیا نبود خب بازم هیشکی این‌جا مثل شامیا نبود خبری از سبّ و از حرفِ ناسزا نبود خبری از سنگ روی بام و خاکستر نبود خبری از ازدحام و چشم عامی‌ها نبود خبری از ازدحام و چشم... بمیرم برای عمه زینب بمیرم برای عمه زینب چه بلاها که نیومد به سرش مثل من عمه‌م هم با غصه مُرد ولی با یاد سر برادر ولی با یاد سر... خدانگهدار برادر خداحافظ ای برادر