جا داره روی منبر اسمتو جار بزنم - جواد مقدم

جا داره روی منبر اسمتو رو جار بزنم جا داره قلم بگیرم تا زنده‌ام برات و کار بزنم جا داره مجنون بشم با عشقت سرمو به دیوار بزنم جا داره مثل میثم از سر عشقت خودمو دار بزنم جا داره روی منبر اسمتو رو جار بزنم جا داره قلم بگیرم تا زنده‌ام برات و کار بزنم جا داره مجنون بشم با عشقت سرمو به دیوار بزنم جا داره مثل میثم از سر عشقت خودمو دار بزنم قربون صدقه‌ات می‌ره عباس ما پشت سرش برات می‌میره عباس ما پشت سرش تو سرتاسر دنیا می‌خونه داری چه‌جوری بشمرم که چند تا دیوونه داری رقیه دینمه رقیه مذهب و سینمه رقیه جانمه دختر پادشاهمه ملیکه‌مون ما دوسش داریم یه عالمه رقیه دینمه رقیه مذهب و سینمه رقیه جانمه دختر پادشاهمه ملیکه‌مون ما دوسش داریم یه عالمه رقیه جان، شهزاده رقیه جان، شهزاده رقیه جان رقیه جان انصافاً با دستای کوچیکش می‌بینی چیکار می‌کنه عیناً خاطرات زهرا رو واسه همه تکرار می‌کنه راه میندازه کارمو راه میندازه کار عالم رو، باباش اینو اظهار می‌کنه بدبخت اونی که هنوز این شهزاده رو انکار می‌کنه خاطرخواهی حد داره یا نه، آخه کرم، در کرمه دنیا چه بهشته، سایت سرمه روزم چقدر قشنگه، از لحظه‌ای که اسم خوشگلت رو رو دخترمه اسم خوشگلت رو روزی هزار دفعه رقیه رو زبونمه چیکار کنم دیگه، رقیه بی‌بی جونمه عشق تو از بچگی قاطی توی خونمه عشق تو از بچگی قاطی توی خونمه رقیه جان شهزاده رقیه جان رقیه جان آخ اسم پرچمشو انگار خودِ فاطمه داره صحبت می‌کنه این دختر سه‌ساله‌شه، می‌بینی چطور قیامت می‌کنه نوبت به حسین اصلاً نمی‌رسه فردای محشر، به خدا از بس دخترش رقیه نوکراشو شفاعت می‌کنه انگار خودِ فاطمه داره صحبت می‌کنه این دختر سه‌ساله‌شه، می‌بینی چطور قیامت می‌کنه نوبت به حسین اصلاً نمی‌رسه فردای محشر، به خدا از بس دخترش رقیه نوکراشو شفاعت می‌کنه به‌به، چه شکوه و جلالی، جانم به شما چه حُسن و چه خصالی، جانم به شما چه نطقی، چه کلامی، عین فاطمه خراب کردی تو شاما رو، رو سر همه رقیه سالاره، اصلاً یه‌پا علمداره تو شام و کوفه مثل عمه خط‌نگه‌داره شمشیر خطبه‌ش شبیه حیدر کراره شمشیر خطبه‌ش شبیه حیدر کراره رقیه دینمه، رقیه مُهر سینمه رقیه جانمه، درِ پادشاهمه رقیه‌دینم، رقیه ماه‌رُخ‌بینم رقیه جانم، دختر پادشاهم ولی کمونه ما دوستش داریم یه‌عالمه