تماشاچیان مدینه - مهدی رسولی

غوغا، علی حق و علی حق است غوغا فکند تنهاست ای وای بر آن کس که فهمید و حاشا کرد افسوس که در دین‌جاست در خانهٔ خود زهرا افسوس که در دین‌جاست در خانهٔ خود زهرا در فتنهٔ قدرت‌سوز یک شهر تماشا کرد افسوس که در دین‌جاست در خانهٔ خود زهرا در فتنهٔ قدرت‌سوز یک شهر تماشا کرد بی‌تفاوت نشستند همان اهل دین‌داری بی‌هزینه بی‌تفاوت نشستند همان اهل دین‌داری بی‌هزینه راه تاریخ عوض شد به لطف به تماشاچیان مدینه به لطف تماشاچیان مدینه مادر ما رو تماشاچیا کشتن مادر ما رو بی‌تفاوت‌ها کشتن مادر ما کشتهٔ سکوته بی‌تفاوت نشستن همان اهل دین‌داریِ بی‌هزینه راه تاریخ عوض شد به لطف تماشاچیان مدینه راه تاریخ عوض شد پشت آن در که قِریبِ جنت بود عوض مردم چه شد که هیزم رفت؟ بین آن شعله اگرچه زهرا سوخت دود آن آتش به چشم مردم رفت بین آن شعله اگرچه زهرا سوخت دود آن آتش به چشم مردم رفت افسوس، دریغا، دردا دیروز دیروز شدند وایِ فردا افسوس، دریغا، دردا دیروز شدند وایِ فردا دیروز افسوس، دریغا، دردا دیروز شدند وایِ فردا دیروز زهراست به میدان و زهراست به میدان و تکلیفِ علی صبر است این صفحهٔ تاریخ هر لحظهٔ آن درس است آن خانه‌نشینان که پیمان‌شکنی کردند یا در پیِ دنیایند یا در دلشان ترس است فاطمه خطبه می‌خواند فاطمه خطبه می‌خواند ولی کر شده گوشِ وجدانِ خفته ساکتانِ مدینه مگر او به جز گفتن از حق چه گفته ساکنان مدینه مگر او به جز گفتن حق چه گفته فاطمه تا خانه‌های مردم رفت تا به پیمان غدیر برگردند حیف از آن بانو که درد او این بود اهل آن دوران مردم بی‌دردند افسوس دریغا دردا دیروز شد اندوه فردا