اگه عبای مرتضی همیشه وصله خورده بود - محمدحسین حدادیان

اگه عبای مرتضی همیشه وصله خورده بود خوش بود دلم همین عبا دل زهرا رو برده بود سالگرد ازدواجمون براش یه چادر خریدم فاطمه‌م این عبا رو هدیه برام آورده بود این روز خوب زندگی یه روزی هم بدش رسید چادر خاکیشو دیدم کاش علی اون روز مرده بود حالا نیستی ببینی فاطمه از اون همه تاب و تبت دعاهای نیمه‌شبت چه خانومی شد زینبت وای وای، دنیا چه نامرده وای وای، با علی بد کرده با علی بد کرده حبیبه نرو علی غریبه حبیبه نرو علی غریبه، حبیبه خانمم مثل قدیما مثل اون قدیم‌ندیما تو بخند بازم هوای خونمون مثل قدیم شه خانمم هم بودی همسر هم برام بودی یه مادر بابای یتیمای شهر بعد تو باید یتیم شه خانمم بگو ان‌شاءالله خوب می‌شم نرم دم چاه شب مرگ زندگی‌م شه اگه باز حالت وخیم شه فاطمه واسمون من، به جون من تو هستی صاحب‌خونه، سایه‌بون من قدکمون من، جوون من از زخم سینه‌ت داره می‌ره خون من شیدای من، نوای من خدا تو رو نگه‌داره برای من یه نگاه ببین، فقط همین آسمون ابری‌تر از چشای من، حبیبه نرو علی غریبه، حبیبه