من که با قدرت ایمان خودم - محمود کریمی

من که با قدرت ایمان خودم با همه جان خودم با همین گریهٔ من همهٔ شام شده گوش به فرمان خودم من که با قدرت ایمان خودم با همه جان خودم با همین گریهٔ من همهٔ شام شده گوش به فرمان خودم علَمِ عزّت و ایثار شدم همرهِ خواهر تو با رجزهای دلم من علمدار شدم شد اسیر نفس حیدریم همهٔ شام خراب خاطرت جمع که من تب دارم پدر خسته‌ام خاطرت جمع بخواب این دل تنگم عقده‌ها دارد گویا میل کربلا دارد این دل تنگم غصه‌ها دارد گویا میل کربلا دارد این دل تنگم غصه‌ها دارد گویا میل کربلا دارد تنگم غصه‌ها دارد گویا میل کربلا [نامفهوم] این دل تنگم غصه‌ها دارد گویا میل کربلا دارد شب تاریک و بی‌تابی و من و عمه، عمه زینب شب تنهایی و جان رسیده بر لب کاش در کربلا یا به مقتل یا به خیمه یا کنار علقمه می‌مردم کاش در کرب‌وبلا یا به نیزه یا به شمشیر یا در آتش مثل فاطمه می‌مردم بابا تا که رفتی من هم‌سفر سرت شدم پابه‌پای علی‌اصغرت شدم شب تاریک و بی‌تابی و تنهایی زائر مادرت این دل تنگم غصه‌ها دارد گوییا میل کربلا دارد این دل تنگم عقده‌ها دارد آرزوی مردن جای تو را دارد این دل تنگم غصه‌ها دارد گوییا میل کربلا دارد غم و داغ کوفه کوچه به کوچه، زخم زبان‌ها کشت مرا غم و داغ کوفه کوچه به کوچه، زخم زبان‌ها کشت مرا غارت خیمه، زخم سنان‌ها کشت مرا جسم بی‌سر کشت مرا داغ خنجر کشت مرا یاد خنجر کشت مرا روی نیلی کشت مرا ضرب سیلی کشت مرا خار مغیلان کشت مرا نالهٔ طفلان کشت مرا بغض مانده در گلو کشت مرا خجالت از روی عمو کشت مرا گریهٔ مخفیِ زینب کشت مرا خیزران خوردن بر لب کشت مرا خیزران کشت مرا ساربان کشت مرا آن‌قدر رنج اسیری بردم کاش در کرب‌وبلا می‌مردم این دل تنگم عقده‌ها دارد دخترت در این خرابه کربلا دارد این دل تنگم غصه‌ها دارد گوییا میل کربلا دارد این دل تنگم غصه‌ها دارد ابتا یا حسین یا حسین یا حسین ابتا یا حسین یا حسین یا حسین ابتا یا حسین