دل شده راهی دوباره سوی قم - سیدرضا نریمانی

دل شده راهی دوباره سوی قم بر مشامِ جان رسیده بوی قم پر زدم تا کعبهٔ دل‌جوی قم سائلم، من سائلِ بانوی قم سائلم، من سائلِ بانوی قم دل شده راهی دوباره سوی قم بر مشامِ جان رسیده بوی قم پر زدم تا کعبهٔ دل‌جوی قم سائلم سائلم، من سائلِ بانوی قم سائلم، من سائلِ بانوی قم فاطمه اینجا پناهم داده است حضرتِ معصومه راهم داده است فاطمه اینجا پناهم داده است حضرتِ معصومه راهم داده است این حرم بوی خراسان می‌دهد این حرم بوی خراسان می‌دهد بوی الطاف فراوان می‌دهد بهترین‌ها را به مهمان می‌دهد مرده‌ها را خادمش جان می‌دهد تا ابد قم خانهٔ امید ماست کاظمین و مشهد و کرب‌وبلاست چون نگینی در جهان پیداست قم مرکز فقه و اصول ماست قم شعبه‌ای از عالم بالاست قم یار ما در شادی و غم‌هاست قم جای جایِ قم معطر گشته است مرجع تقلید پرور گشته است باز شده از قم دری سوی جنان گشته قم سنگ صبور عاشقان دارد این شهر ملائک‌پاسبان از مزار مخفیِ زهرا نشان حضرت معصومه است فاطمةٌ در فاطمةٌ در فاطمة است حضرت معصومه است فاطمةٌ در فاطمةٌ در فاطمة است اوست که اعجاز عیسوی می‌کند درد را نامش مداوا می‌کند مثل بابایش گره وا می‌کند دخت موسی کار موسی می‌کند در قیامت هم قیامت می‌کند خوب و بدها را شفاعت می‌کند خوب و بدها را شفاعت می‌کند بود آن نوردوچشمان رضا سخت دلتنگ و پریشان رضا روز و شب نبضش به جان رضا پیر شد از داغ هجران رضا از مدینه تا به قم بی‌تاب بود چشم او از غصه‌ها پر آب بود هرچه بار غم روی شانه کشید پای دوری اوضاع قدش خمید جز ادب چیزی از این مردم ندید پیش‌دانه یا شهر قم شد روسفید خیره بر قم بود چشم آسمان احترامش کرد هر پیر و جوان حرف مهمان است و حرف احترام آی مردم هست ناموس امام حرف مهمان است و حرف احترام آی مردم هست ناموس امام واجب‌التعظیم چون بیت‌الحرام داد قم مهمان‌نوازی یادشان قبر خانم بین ویرانه نبود دفن و تشییعش غریبانه نبود قبر ویرانه بین ویرانه رقیه پیر شد بین ویرانه رقیه پیر شد با لگد با تازیانه سیر شد خسته از زخم غل و زنجیر شد غیر زینب از همه دلگیر شد زنده کرد او داغ هجده‌ساله را زنده کرد او داغ هجده‌ساله را کشت غسل و وزن غساله را