از چه تمام فاطمه‌ها عمرشان کم است - حسن خلج

السلام علیک یا سیدتی و مولاتی یا فاطمة المعصومة

جود و کرامت از کرمش جاودان شده

هر چه دخیل هست به سویش روان شده

جبرئیل هم اگر برسد در حریم او

حس می‌کند که وارد صحن جنان شده

او ظاهرش بتول و علی باطنش علی‌ست

خانم خانم‌های عالمه

عزیز دردانه...

دُردانهٔ موسی بن جعفر

فاطمهٔ معصومه است

عشق امام رضا است

امروز بگیر دامن این بی‌بی را

عرضه بدار بی‌بی جان

پیش داداشت امام رضا هم که می‌رم، حرفم همینه

امروز به شما هم عرض می‌کنم بانوی من

فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی

جون داداشت یه نگاه کن بی‌بی جان

او ظاهرش

ظاهرش بتول ولی باطنش علی

در پشت این جمال جلالی نهان شده

از چه تمام فاطمه‌ها عمرشان کم است

چه جگری از شیعه سوزاندند

چه قلبی از ائمه کباب کردند

از چه تمام فاطمه‌ها عمرشان کم است

این خانم تو بیست و هشت سالگی به شهادت رسید

خانم زهرا تو هجده‌سالگی

من یه فاطمه‌ی دیگه‌م سراغ دارم

فاطمه‌ی بنت‌الحسین

گوشه‌ی خرابه‌ی شام

تو سه‌سالگی

میگه این خانم تو سه‌سالگی شد بی‌بی

وقتی وارد قم شد

بهترین منزل

با احترام آمد و با احترام هم

هر آنچه شأن اوست در اینجا همان شده

دور و برش

دور و برش فرشته نگهبان معجرش

دل‌ها کبابِ زینب بی‌‌پاسبان شده

گاهی میان مجلس نامحرمان شهر

گاهی سوار محمل بی‌سایبان شدی

إن كنت باكيا لكل شيء فابك للحسين

شکر خدا مقام تو زخم زبان نخورد

شکر خدا برادر تو خیزراننخورد

فاطمهٔ معصومه

من ایستاده بودم

جلو چشمم دست‌دراز کرد

داداشم قرآن می‌خوند

این‌قده با این چوب خیزران به لب‌های حسین

شکر خدا رضای تو مثل حسین من

شمشیر و تیر و نیزه و سنگ و سنان نخورد

فاطمهٔ معصومه

نبودی کربلا ببینی

هر کی با هر چی داشت می‌زد

بدن داداشمو پاره‌پاره کردن

حسین

لا اله الا الله

شکر

شکر خدا قبیلهٔ تو دربه‌در نشد

از یک زن یهودیه زخم زبان نخورد

اما فاطمه جان برو خدا رو شکر کن

داداشت امانت دستت نسپرده بود

شکر خدا که طفل برادرت

سیلی به جای نان و

سیلی به جای آب و کتک جای نان نخورد

فاطمه معصومه

خدا رو شکر کن این بلا سرت نیومد

تا صبح بدن بی‌جان رقیه روی دست‌ها ماند

زن‌ها گشتند گوشهٔ خرابه براش قبر می‌کندند

یا حسین

گر به دیدار منِ مضطر نرسیدی، بانو

بدنی زیر سم اسب

فغان تا عالم لاهوت می‌رفت

به روی شانه‌ها تابوت می‌رفت

تو گویی از علی با آن دلیری

کند تابوت زهرا دستگیری

که دیده در دل شب بلبلی را

که زیر گل نهان سازد گلی را

صدای ناله‌اش بلند شد

تو گویی زان رخ گردیده نیلی

به رخسار علی می‌خورد سیلی

قم کجا، شام کجا

عزت و دشنام کجا

گل اکرام کجا

سنگ لب بام کجا

من شدم ناله‌نشین

عمه شده ناقه‌نشین

محمل بسته کجا و ملأ عام کجا

معجر پاره کجا

دختر آواره کجا