مشتاقی و صبوری - محمدحسین حدادیان

مشتاقی و صبوری، جان‌سوزِ غم دوری من پشت درم، آقا! راهم بده یه‌جوری راهم بده که با تو دنیا رو میشه پس زد باید همهٔ عُمرُ تو راه تو نفس زد اسمت مرهم دردامونه من پشت درم، صاحب‌خونه! آغوشتُ رو وا کن، محتاجم می‌دونم دلت مهربونه بغض و گریه‌هام، اشک و آه آروم دلم، ابی‌عبدالله آروم دلم، ابی‌عبدالله با یاد لب خشکت محزونم این روزا این‌جور نمی‌شه حالم حتی واسه عزیزام این غصه منُ کشت، آه! از خاطرم عبور کرد گریه به سرِ زخمی، خاکستر تنور کرد دل می‌سوزه از آه زینب ناله‌های جان‌کاه زینب روی نیزه‌ام غرق نوری قربون سرت، ماه زینب! رو نیزه سرت زیر نور مهتاب از خیمه که صدای مظلومیت و شنیدم از ذوالجناح تو افتادی و بریدم افتادی و ندیدی ما رو به کی سپردن از پستی زمونه‌ست پیراهنت و بردن افتادند زنده گی دورت گردن رفتند خیمه، بی چاره کردند اول پیکرت، بعد هم خیمه هرچی دیدن و غارت کردن هرچی دیدن و غارت کردن نامحرم کجا، خیمه‌های شاه ای وای از حرم، ابی‌عبدالله ای وای از حرم، ابی‌عبدالله یا متعالی‌المکان حسین جان به قتلگاه چه می‌کنی ای آب آبروی دو جهان حسین جان به قتلگاه چه می‌کنی؟ کهیعص حسین ای داد حسین می‌زنم فریاد حسین ای داد حسین ماکو ماکو مای حسین ای وای حسین