تو هم تا نفس داشتی سوختی - حمید علیمی

تو هم تا نفس داشتی سوختی تو هم تا نفس داشتی سوختی تو هم پشت در پا به پام اومدی ولی آرزو داشتم لااقل می‌موندی و مادر صدام می‌زدی می‌موندی و مادر صدام می‌زدی نذاشتن که تا به دنیا بیای نذاشتن ولی تو مسیحِ منی نشد آخرش هم ببینیم که شبیه علی یا شبیه منی شنیده زینب آرزو می‌خواست که داداش محسنش رو ببینه، نشد می‌دونی حسینم چه‌قدر دوست داشت پا گهوارهٔ تو بشینه، نشد پای یه گهوارهٔ دیگه هم نشست‌ها، اونم نشد تو هم بی‌نشونی مث مادرت نه قبرت واسه هیچ‌کی معلوم نیست اینم حکمت با علی بودنه که عشق علی هست و مظلوم نیست محسَنم تا دیدی در و با لگد می‌زنن من می‌خونم، تو تا دیدی غریبم، شدی غیرتی تو هم سنگ عشقو به سینه زدی ولی آه، میخ در لعنتی با من بیاین، ها محسَنم بمونه واسه بعد حرف‌های سخت واسه روضه که صحبتِ کربلاست تو خیمهٔ مادر به بچه‌ش می‌گه عزیزم می‌خوام روسفیدم کنی برو هرچه داریم فدای حسین نذاری بگن که بابات بی‌کسه گلوتو سپر کن برای حسین سه تا میخِ در یا سه شعبه چی بود یکی گفت پسر رو نشونه بگیر علی‌اصغر اون روز محسن شد و ربابم که شد چون نشد سر به زیر