تو ذهن خودم حرم می‌کشم - محمدرضا بذری

آقام

عاشقی هم‌جوارت نیست

همدمی هم‌کنارت نیست

حتی شب عزاداریت

کسی پیشِ مزارت نیست

وای

تو ذهن خودم حرم می‌کشم

میام و غبارِ مرقد تو به روی چشم ترم می‌کشم

آه از بی‌یاوری

آه غصه‌داری

آه از زهرِ کاری

غریب‌آقام غریب‌آقام

امام‌زاده آبادی‌ام حرم دارد

ولی امام غریبم هنوز بی‌حرم است

غریب آقا غریب آقا

تو هنوزم عزاداری

گریهٔ بی‌صدا داری

هر روز واسه خودت آقا

روضهٔ کربلا داری

وای وای

دلت از عطش کبابه هنوز

تو خاطرت تلظی و گریه‌های گل ربابه هنوز

سوز و آه

از کرب‌و‌بلا

وا عطشا

کو مشک سقا

غریب آقا، غریب

دیدی سنگ روی بامت

ناسزا و دشنامت

می‌شه مگه فراموش کرد

کوچه پس‌کوچه‌ی شامت

وای

با رنج و عذاب با حال خراب

با دست‌های بسته، نانجیب‌ها کشوندنمون به بزم شراب

آه از اسارت، آه از جسارت

شکست حرمت

غریب آقا، حسین حسین