به بحر علم تویی باقر - امیر برومند

وقتی که رنگ غم میگیره روزگارم

از روزی که شناختمت عاشق نامتم

یه گوشه از قلبم که واسه کسی نیست

تو تموم هستی منی

حرم تا حرم جشن و سروره

تنهاترین امام زمین مقتدای شهر

بقیع دنیایی از غربت شیعه

سر سفره افطار یاد لبت افتادم

میشه به‌زودی صحن تو آباد

بی‌کرببلا زندگی معنا نداره

ای ضامن آهو مدد جانم رضا یا مولا

تصور کن به محرم نرسی

خط به خط پر شده از مدح تو قرآن مجید

این سفره افطار نیست سفره رقیه‌ ست

نه قصه ست نه رویا

سلطان قلبم یاد حرم هواییم می‌کنه

می‌خوام امشب یه دعا کنم برات

به پرنده ها برسونید یه پرنده بی پر و باله

تو اوج رویامی

دنیا دنیا دنیا رقیه

تو ذهن خودم حرم می‌کشم

از سن کودکی شده غم آشنای من

نه حرم داری نه زائر

خدا چرا مرگ دیر کرده

توی قاب چشمای ترم