من از غروب یه پاییز - امیر کرمانشاهی

من از غروب یه پاییز

من از شبای زمستون

تو از قبیلهٔ لیلا

من از قبیلهٔ مجنون

هر اتفاقی بیفته

من که نمیرم از اینجا

خیالِ داشتنت حتی

شده برام مثل رؤیا

عشق اگه عشقه وقتی با تو باشه شیرینه

درد اگه درده از سمتِ تو باشه درمونه

تو بگو دنیا من میگم که بی‌تو دلگیره

تو بگو بهشت من میگم که بی‌تو زندونه

تو خیالم، من ضریحو می‌گیرم، می‌بوسم

بی‌تعارف، تو نباشی می‌میرم، می‌پوسم

دوستت دارم، عزیز دلم...

من از یه گریهٔ ممتد

من از یه قلب شکسته

همون که تنهای تنهاست

همون که خستهٔ خسته

گلایه‌ای که ندارم

ولی دلم نگرونه

چای عراقی می‌خوام و

زیارتای شبونه

خوب می‌دونستی راهمو دارم غلط می‌رم

مهربون بودی حتی وقتایی که بد بودم

تو صدام کردی اومدم بازم تو آغوشت

من نشونیتو از تولدم بلد بودم

بی‌خودی نیست این همه عشق می‌دونی می‌دونم

هرجوری هست من کنارت می‌دونی می‌مونم

دوستت دارم عزیز دلم...

چهره شکسته شکسته

قامت خمیده خمیده

برات الهی بمیرم

سرِ تو رو کی بریده

سری به نیزه بلند است

در برابر زینب

خدا کند که نباشد

سرِ برادر زینب

سری به نیزه بلند است

روبه‌روی رقیه

خدا کند که نباشد

سرِ عموی رقیه

تو که افتادی، افتادم و هی زمین خوردم

تو که افتادی چی به روز زینب آوردن

چشم تو روشن، مردها اومدن دم خیمه

چشم تو روشن، هر چی بود رو از حرم بردن

دور نیزه‌ت جلو چشمام می‌رقصن، می‌گردن

دخترای بی‌‌پناهت تو بازار دق کردن

دوستت دارم عزیز دلم...