From the Sunset of an Autumn - Amir kermanshahi

من از غروب یه پاییز

من از شبای زمستون

تو از قبیلهٔ لیلا

من از قبیلهٔ مجنون

هر اتفاقی بیفته

من که نمیرم از اینجا

خیالِ داشتنت حتی

شده برام مثل رؤیا

عشق اگه عشقه وقتی با تو باشه شیرینه

درد اگه درده از سمتِ تو باشه درمونه

تو بگو دنیا من میگم که بی‌تو دلگیره

تو بگو بهشت من میگم که بی‌تو زندونه

تو خیالم، من ضریحو می‌گیرم، می‌بوسم

بی‌تعارف، تو نباشی می‌میرم، می‌پوسم

دوستت دارم، عزیز دلم...

من از یه گریهٔ ممتد

من از یه قلب شکسته

همون که تنهای تنهاست

همون که خستهٔ خسته

گلایه‌ای که ندارم

ولی دلم نگرونه

چای عراقی می‌خوام و

زیارتای شبونه

خوب می‌دونستی راهمو دارم غلط می‌رم

مهربون بودی حتی وقتایی که بد بودم

تو صدام کردی اومدم بازم تو آغوشت

من نشونیتو از تولدم بلد بودم

بی‌خودی نیست این همه عشق می‌دونی می‌دونم

هرجوری هست من کنارت می‌دونی می‌مونم

دوستت دارم عزیز دلم...

چهره شکسته شکسته

قامت خمیده خمیده

برات الهی بمیرم

سرِ تو رو کی بریده

سری به نیزه بلند است

در برابر زینب

خدا کند که نباشد

سرِ برادر زینب

سری به نیزه بلند است

روبه‌روی رقیه

خدا کند که نباشد

سرِ عموی رقیه

تو که افتادی، افتادم و هی زمین خوردم

تو که افتادی چی به روز زینب آوردن

چشم تو روشن، مردها اومدن دم خیمه

چشم تو روشن، هر چی بود رو از حرم بردن

دور نیزه‌ت جلو چشمام می‌رقصن، می‌گردن

دخترای بی‌‌پناهت تو بازار دق کردن

دوستت دارم عزیز دلم...