طعم اسارت نچشیده بودم چشیدم - حنیف طاهری

طعم اسارت نچشیده بودم چشیدم این همه غم یک‌جا ندیده بودم که دیدم به آخرین نفس رسیدم اول این راه مرده بودم کاش سر نیزه مراقبم باش اول این راه مرده بودم کاش سر نیزه مراقبم باش آوردنم با قامت خمیده منو که سایه‌مم کسی ندیده رو نیزه رنگ و روی تو پریده آوردنم با قامت خمیده منو که سایه‌مم کسی ندیده رو نیزه رنگ و روی تو پریده آوردنم با قامت خمیده منو که سایه‌مم کسی ندیده رو نیزه رنگ و روی تو پریده طعم اسارت نچشیده بودم بودم، چشیدم این همه غم یه‌جا ندیده بودم، که دیدم به آخرین نفس رسیدم طعم اسارت نچشیده بودم، چشیدم این همه غم یه‌جا ندیده بودم، که دیدم به آخرین نفس رسیدم اول این راه مرده بودم کاش سرِ بن نیزه مراقبم باش اول این راه مرده بودم کاش سرِ بن نیزه مراقبم باش آوردنم با قامت خمیده منو که سایه‌مم کسی ندیده رو نیزه رنگ و روی تو پریده آوردنم با قامت خمیده منو که سایه‌مم کسی ندیده رو نیزه رنگ و روی تو پریده