ساقی از خم ولایت بچشان باده - سید مجید بنی فاطمه

ساقی از خُمّ ولایت بچشان باده که امشب به تولّای علی مست شوم بی‌خبر از هست شوم عاشق یکدست شوم سر بکشم پر بکشم حلقهٔ اقبال زنم، از قفس خاکی تن بال زنم لب به سخن باز کنم، خوانم و پرواز کنم گویم و اعجاز کنم، بر دو جهان ناز کنم مدح علی بر همه آغاز کنم منم و عشق امیرم، به همین عشق اسیرم که کشد سوی غدیرم روم و دامن دلدار بگیرم نگهی افکند آن‌گونه که صد بار شوم زنده و صد بار بمیرم چه غدیری چه امیری چه بشیری چه مه و مهر منیری چه غدیری چه امیری چه بشیری چه مه و مهر منیری چه قیامی چه پیامی چه امامی چه مقامی همه‌جا بحر عنایت همه‌جا نور ولایت شده از خالق معبود روایت که بود عید ولایت ملک و حور و پری، ارض و سما، کوه و چمن، دشت و دمن، ریگ و حجر، نخل و شجر، جنّ و بشر، یکسره گوشند مگر تا شنوند از دو لب ختم رسل، فخر سبل، هادی خاکیِ تن بال زنم، لب به سخن باز کنم خوانم و پرواز کنم، گویم و اعجاز کنم بر دو جهان ناز کنم، مدح علی بر همه آغاز کنم هان منم و عشق امیرم، به همین عشق اسیرم که کشد سوی غدیرم، روم و دامن دلدار بگیرم نگاهی افکند آن‌گونه که صدبار بمیرم چه غدیری! چه امیری! چه بشیری! چه مه و مهر منیری! چه قیامی! چه پیامی! چه امامی! چه مقامی! همه‌جا بحر عنایت، همه‌جا نور ولایت شده از خالق معبود روایت که بُوَد عید ولایت ملک و حور و پری، ارض و سما، کوه و چمن، دشت و دمن ریگ و حجر، نخل و شجر، جن و بشر یک‌سره گوش‌اند مگر تا شنوند از دو لب ختم رسل، فخر سبل، هادی کل مدح علی شیر خدا را علی یا علی