حرمت بهشت ایرانه - حسن عطایی

حرمت بهشت ایرانه گنبدت خورشید تابانه تو خودت بانوی قم هستی داداشت شاه خراسانه سند افتاد، یه عمره که روزی‌خور هستم به نگاه کریمونه‌ات دل بستم خدا رو شاکرم به عشقت وابستم رویامه، حَرَمت روبرومه مدد معصومه، مدد معصومه محبتت همهٔ آبرومه مدد معصومه ادرکنی مدد معصومه جانم! مدد معصومه دومین فاطمهٔ عالم تو رو دارم همه چی دارم اعتراف می‌کنم و می‌گم تو ولم کنی گرفتارم تو ولم کنی والا بلا... توو دلم عشقت ابد نداره پایان گنبدت شد نگین برجستهٔ ایران یه نخ از چادرت برام بسه بی‌بی جان با نگاهت غم و غصه تمومه مدد معصومه، مدد معصومه پابوسی حرمت آرزومه مدد معصومه ادرکنی مدد معصومه اونی که براش می‌خونم تو چراغ روشن خونم تو به خود امام حسن گفتم یه کریمه دارم اونم تو عمریه که درِ خونه‌ت آب و نون خوردم دوباره با عرض سلام حاجتو بردم بدون تو پر از غمم خیلی افسردم بیچاره‌ست اون که از شما محرومه مدد معصومه حرمت از تو هیئتم معلومه مدد معصومه ادرکنی مدد معصومه