اینجایی که من هستم تاریکیه می‌دونم - محمدحسین حدادیان

اینجایی که من هستم تاریکیه می‌دونم من به نور می‌رسم اگه تو کمکم کنی می‌تونم خودمو به حرم می‌رسونم دنیا رو برا خودم جهنم کردم بیا پادرمیونی کن می‌خوام برگردم تو خودت گفته بودی که شفا تو روضه‌ست بیا ببین برات چقدر مریض آوردم تو سرت شلوغ بود و من منو راه دادی با این‌همه گناهم به روم نیاوردی اشتباهمو حالا که خودم می‌دونم چه‌جوریم باگذشتی و صبوری، حسین، حسین، حسین با منِ تا ته خط اومده بگو اینجایی که من هستم تاریکیه می‌دونم من به نور می‌رسم اگه تو کمکم کنی می‌تونم خودمو به حرم می‌رسونم دنیا رو برا خودم جهنم کردم بیا پادرمیونی کن می‌خوام برگردم تو خودت گفته بودی که شفا تو روضه‌ست بیا ببین برات چقدر مریض آوردم من اصلاً اومدم تا تو قلب مادرت عزیز بشم سردم نکنی، طردم نکنی یه عالمه گریه به روضه بدهکارم تا خوب نشه زخمام، دست برنمی‌دارم لحظهٔ مرگم تو خاک کربلا باشم بده که پیش تو موی سرم سفید نشه بده که نوکرت بمیره و شهید نشه من اصلاً اومدم برات شهید بشم تا تو قلب مادرت عزیز بشم عزیزم حسین