آروم آروم توی سینم به پا کن خیمهٔ غم رو - سید مجید بنی فاطمه

داره کم‌کم تموم میشه یه سال چشم‌انتظاریمون یه چند روزِ دیگه مونده تموم شه بی‌قراریمون آروم‌آروم توی سینم به‌پا کن خیمهٔ غم رو داری حس می‌کنی یا نه صدا پای محرم رو عجب ماهی بکش آهی عجب عشقی تو این حاله تمومِ آرزومون در تا عاشورای امساله نمی‌ریم و محرم باز بگیم با اشک و با ناله حسین جانم حسین جانم امام رضا جانم قربون اسمت برم امام رضا جانم یه آقایی توی کوفه غریب و بی‌کس و خسته میون کوچه‌ها تنهاست همه درها به روش بسته حسینو دعوتش کرده ولی حالا پشیمونه می‌خواد نامه بده برگرد ولی دیگه نمی‌تونه نَیای کوفه نَیای کوفه چرا؟ براتون نقشه‌ها دارن نَیای کوفه نَیای کوفه برات نقشه دارند اگه شیرخوارم را ته اونم زنده نمی‌ذارن اگه اهل حرم هستن بدون بد دست و پا گیرن حسین جانم جانم حسین جانم حسین جانم حسین جانم آقا جانم آقا جانم آقا جانم ببین ارباب عالم رو که حجش رو رها کرده حسین فاطمه دیگه هوای کربلا کرده تموم روضه‌ها امشب توی این حال و احواله ببینی با زن و بچه حسین راهی گوداله الهی قربون گریه‌هاتون خدا نیاره، همیشه می‌گیم خدا نیاره اون روز شب بشه اون شب صبح بشه، من برات گریه نکنم بذار هر کی می‌خواد هر چی توی عالم بگه، بگه ما بی‌حسین می‌میریم ما اگه یه روز نگیم یا ابالفضل دق می‌کنیم ما اگه یه بار نگیم ای مادر پهلوشکسته می‌میریم از آغاز حرکت ابی‌عبدالله، جای سادات، آقا، اگه اشتباه گفتم به من خرده نگیرید، از ابتدای حرکت ابی‌عبدالله سه نفر خیلی خجالت، نه، سه نفر شرمنده شدن اولیش مسلم بود هی دست رو دست می‌زد می‌گفت: مسلم، کاش دستت می‌شکست نامه نمی‌نوشتی بگی بیا هی صورت رو دیوار می‌ذاشت می‌گفت: حسین، نیا هر ساعتی که می‌گذشت، مسلم خمیده‌تر می‌شد از خجالت خدایا من نامه نوشتم حسین بیا حالا مردم این‌طوری شدن دوم‌نفر می‌دونی کی بوده؟ همون آقایی که هر کاری کرد نتونست بلند شه آخه کسی که می‌خواد از جا بلند شه، دست باید رو زمین بذاره حسین دید این بازوی بریده رو داره روی این زمین و خاک‌ها می‌زنه گفت: زهرا جان، غصه نخوری، عده‌ای می‌آن آخرالزمان برای حسینِ تو مرداشون مثل زن جوان‌مرده داد می‌زنن گفت: آقا، یه خواهش دارم؛ منو سمت خیمه نبر، چرا عباسم؟ صدا زد: آخه از روی سکینه خجالت می‌کشم سوم‌نفر می‌دونی کی بود خجالت کشید؟ لشکر می‌گه ما یه جا دلمون به حال حسین سوخت اون وقتی که حسین اومد وسط میدان یه شیرخواره رو بالا آورد حرمله نشست امیر! پدر رو بزنم یا پسر؟ گفت: اگه پسر رو بزنی، پدر خودش می‌میره اومد بالا دارالعماره هر چه کرد نتونست آب بنوشه یه مرتبه یه نگاه کرد از همون بالا دارالعماره صدا زد صلی الله علیک یا اباعبدالله