من و روضه‌های محرمت - سیدرضا نریمانی

من و روضه‌های محرّمت من و خیمهٔ پر ماتمت چه حکایتی شده این غمت نرسد دمی که نخواهمت نکشم دست از نخ پرچمت تویی تو کهف امان تویی پناه جهان به خیمه‌ات دلخوشم مرا ز هیئت مران که از محرّم تا محرّم بی‌قرارم حسین تمام عمرم سر ز کویت بر ندارم حسین کلیم اگر دعا کند بی تو دعا نمی‌شود کلیم اگر دعا کند بی تو دعا نمی‌شود مسیح اگر دوا دهد بی تو دوا نمی‌شود مسیح اگر دوا دهد بی تو دوا نمی‌شود کلیم اگر دعا کند بی تو دعا نمی‌شود کلیم اگر دعا کند بی تو دعا نمی‌شود مسیح اگر دوا دهد بی تو دوا نمی‌شود تو اگر به خون نکشانی‌ام به سرای خود نرسانی‌ام پی داغ خود ندوانیم غم خود اگر نچشانی‌ام به خدا بی تو همه فانی‌ام تویی تو نعم‌الامیر تویی تو نعم‌النصیر مرا در آغوش خود دم شهادت بگیر که بی‌قرار و سوگوار و دل‌غمینم حسین در انتظار جاده‌های اربعینم حسین کلیم اگر دعا کند بی تو دعا نمی‌شود بی تو دعا نمی‌شود مسیح اگر دَم بدهد بی تو دوا، بی تو دوا... چه مسجد و چه صومعه، ندهم به جز تو دلی به کس چه مسجد و چه صومعه، ندهم به جز تو دلی به کس که چنان حبیب و چنان زُهیر بشوم فدای تو چون زهیر شده عاقبتم به خیر تویی تو عین الیقین تویی تو حبل‌المتین امام خون و قیام شهید احیای دین نخواهم از تو من جز سعادت جز شهادت حسین کجا من و این آرزو و این لیاقت حسین کلیم اگر دعا کند بی‌تو دعا نمی‌شود کلیم اگر مسیح اگر مسیح اگر شفا دهد بی‌تو شفا گرده‌ام دویده‌ام صفا و مروه دیده‌ام گرده‌ام هیچ کجا برای من کرب‌وبلا نمی‌شود کرب‌وبلا ای حسین