ای که به خشکی لبات دریا توسل می‌کنه - محمدحسین حدادیان

ای که به خشکیِ لبات دریا توسل می‌کنه ای که به خشکیِ لبات دریا توسل می‌کنه موندم چجوری داغِ تو دنیا تحمل می‌کنه موندم چجوری داغِ تو دنیا تحمل می‌کنه سروی که تنها شاهِده این برگ‌ریزونِ منه کوهی که می‌خواد پاشه و دیگه نمی‌تونه منم کوهی که می‌خواد پاشه و دیگه نمی‌تونه منم گرمِ طوافَن تا غروب سرنیزه‌ها دورِ سرت وقتِ نمازِ تیرها سجّاده می‌شه پیکرت سجّاده می‌شه پیکرت این موج که رویِ تنت با گریه می‌ریزه زخمهات لب وا می‌کنن هر بار بوسه می‌زنم زخمهات لب وا می‌کنن هر بار بوسه می‌زنم تو کشتهٔ اشکی و من یک چشمه بارونم برات دیدم که گریه می‌کنه گرگ بیابونم برات بینِ میان موج خون دریای احساسم تو رو ای آشناتر از همه حق می‌دی نشناسم تو رو حق می‌دی نشناسم تو رو زخمهات بهم می‌گن بمون چشمات بهم می‌گن برو سنگ هم بیاد از آسمون تنها نمی‌ذارم تو رو تنها نمی‌ذارم تو رو با آه شانه می‌کشم زلف پریشان تو رو با اشک روشن می‌کنند شام غریبان تو را