نماهنگ مع امام منصور - محمدحسین پویانفر

شب‌های دل‌تنگی مع امام منصور به تو سلام میدم از دور ان‌شاءالله که بشم محشور با نوکرهای تو محشور سینه‌زن می‌دوزه از پیرهن سیاهش کفن می‌گیره انتقام خون تو رو پای رکاب حجة بن الحسن عین‌الله ناظره وا کن از کارم گره تا نوکر با صاحب یه اربعین حرم بره لبیک یا منتقم مع امام العطشان یه مادره که گریونه یه خواهری پریشونه محاسنی پر از خونه العطش میاد صدایی از خیمه‌ها یکی‌یکی میگن بچه‌ها عمو نیومدش پس چرا غرق خون شد حنجرش بیچاره شد مادرش هی خاکِ پشتِ خیمه‌رو می‌ریزه روی سرش واویلا واویلا تا السلام السلام ساکنِ کربلا السلام السلام روحِ قالوا بلی ادخلوها بسلامٍ آمنین اومدم باز، اشک چشممو ببین وعدهٔ ما، ظهر روز اربعین هزار و چهارصد ساله، می‌آد صدای ناله هزار و چهارصد ساله، می‌آد صدای ناله هنوزم انگار زهرا، کنار اون گوداله حبیبی یا ثارالله