نماهنگ آمدم باز در میکده‌ات گریه‌کنان - محمدحسین پویانفر

آمدم باز درِ میکده‌ات آمدم باز درِ میکده‌ات گریه‌کنان تشنه‌ام، تشنهٔ دیدار، سبویی برسان این‌طرف، آن‌طرفم جان رقیه مکشان بنده‌ات را سر سفرهٔ زهرا بنشان خواهشاً اشک دو چشمان مرا جاری کن کار از کار گذشته، تو فقط کاری کن سینه‌ام وادی طور است پر از نور جلی‌ست تازه فهمیده‌ام این گریه چه خیرالعملی‌ست دامن رحمت تو هم ابدی، هم ازلی‌ست بندهٔ سینه‌زنت دست به دامان علی‌ست به سرم سایهٔ ایوان و امان نجف است دل من تنگ علی، تنگ اذان نجف است من، من به هم ریختم من به هم ریختم، کاش که درهم بخری گذری هم که بیایم، تو ز من می‌گذری در شب اول قبرم ز تو دارم اثری آمدم تا که مرا پیش حسینت ببری هی من خجالت‌زدهٔ تو شدم، آبم نکنی جلوی چشم علمدار خرابم نکنی آمدم تا که فقط دل بسپارم به حسین بگذاری بیفتد سر و کارم به حسین باز افتاده همه کوله‌وبارم به حسین تک‌وتنها کس‌وکاری ندارم به حسین فیض بردیم به دمی که دور هم بشینیم، زیر این سیاهی‌ها نفس بکشیم تا اینکه بگیم کنار این نوکرهای روسفید ابی‌عبدالله که آبرو دارند به ما روسیاه‌ها هم نگاه کنند؛ بگیم: «صلی الله علیک یا اباعبدالله» حسین حسین حسین آن لبِ تشنه که می‌خواند دعا، ریخت به هم تهِ گودال، سری با نوکِ پا ریخت به هم حسین حسین حسین