نماهنگ غریبا وحیدا فریدا - حسین ستوده

غریباً وحیداً فریداً حسین جان قبول شد توبهٔ من شنیدم اسمتو گریه کردم برای اولین بار برای جسم تو گریه کردم جبریل گفت عطشان یا قدیم‌الاحسان گریه می‌کردم جبریل گفت عریان روی خاک سوزان گریه می‌کردم غریباً وحیداً فریداً می‌گفت زینب از خیمه دیدم غریباً وحیداً فریداً می‌گفت شمر رو سینت پرید آه غریباً وحیداً فریداً می‌گفت خنجرش سخت برید آه غریباً وحیداً فریداً می‌گفت موتو خیلی کشید آه واللهِ وقاحت داره خیمه نرید برادرم رو خیمه غیرت داره واللهِ وقاحت داره زنده‌ست هنوز ببینید انگشتشو حرکت داد غریباً وحیداً فرید یا حسین جان غریبا وحیدا فریدا حسین جان دلم آروم نمی‌شه برات بی‌اختیار گریه کردم پای روضهٔ زنونه نشستم زار و زار گریه کردم جبرئیل گفت آروم ای حسین مظلوم گریه می‌کردند جبرئیل گفت پهلو تیغ کند و حلقوم گریه می‌کردند غریباً وحیداً فریدا می‌گفت خوردی زخم از پلیدا غریباً فریداً وحیدا می‌گفت می‌زدن ریش سفیدا غریباً وحیداً فریدا می‌گفت خواهرت دیر رسیندا غریباً وحیداً فریدا شیب گودال و شاه بی‌ردا وامحمدا عمه‌جان رو به مدینه زد صدا وامحمدا می‌زنه سنان جدا شمر جدا وامحمدا لااقل صیدتو رو به قبله کن شمر ول بکن