مناجات شب سوم ماه رمضان ۱۴۰۱ منصور ارضی

صدای گریه شنیدی اگر صدای من است

مرا بزن به مرامت قسم سزای من است

دلت شکسته از این بنده‌ی نمک نشناس

دلت شکسته دلیلش فقط خطای من است

بدی من که به دردت نمی‌خورد امّا

تو خوبیت همه جوره گره‌گشای من است

فدای رحمت و مهمان نوازی‌ات که فقط

عنایتت سبب این برو بیای من است

هر آنکه گفت بگو مونس و پناهت کیست؟

همیشه گفته‌ام آن مهربان خدای من است

تمام حاجتم این ماه دیدن نجف است

نجف مکان علی و شاه و مقتدای من است

دلیل اشک سر سفره وقت افطارم

لبان تشنه‌ی ارباب باوفای من است

نجات چیست رسیدن به کشتی ارباب

حسین راه نجات است و ناخدای من است

که گفته روزی من نیست دیدن حرمش

به دست دختر او رزق کربلای من است

فدای اشک رقیه که با پدر می‌گفت

چه خوب شد که سرت سهم گریه‌های من است

گرسنه مانده‌ام اما غذا نمی‌خواهم

چرا که کنج خرابه کتک غذای من است

امشب پناه داده بر جمع ما رقیه

ما آمدیم یا رب همراه با رقیه

حس کرده‌ایم جودت بیش از همیشه بوده

هر بار در مناجات گفتیم یا رقیه

بخشیدن گناهِ ما را به او سپردی

امشب تمام ما را کرده سوا رقیه

دردیم و اوست درمان کُفریم و اوست ایمان

ما را زِ دام شیطان کرده رها رقیه

دلتنگ‌های صحن کربُبَلا کجایند؟

امشب دهد برات کربُبَلا رقیه

غیر از حسین نامی روی لبش نمانده

این است عشق این است صد مرحبا رقیه

زهرای کربلا اوست با درد آشنا اوست

افتاده گوشوارش بر خاک‌ها رقیه