سر سال است مرد مسکینم - سید امیر حسینی

آقا سر سال است مرد مسکینم

آخر سالی آمدم، درمانده آمدم، بیچاره آمدم

همه دارند حساب کتاباشونو می‌بندند، آخر سالی

آقا سر سال است، مرد مسکینم

نکشد دست خالی‌ام دامن

به جون رقیه، راست می‌گم من کربلا لازمم

بار مرا بخر، نخری گریه می‌کنم

جان آن که زائر بابانشد

مرا، یک کربلا ببر

نبری گریه می‌کنم

جان آن که زائر بابانشد

مرا

یک کربلا ببر

ببخشید اگر خانهٔ ما سقف ندارد

در و دیوار ندارد

چه بهتر در و دیوار ندارد

درد پهلو به در چاره ندارد

که این شعله که کم سو شده چشمان رقیه است

که این شهر پر از دست مغیره است

از روضه‌ام تمام

بابا

نگفتی دختری داری

چرا محلی می‌ذاری

هی

شدم عجب گرفتار

بابا

نگفتی دختری داری

چرا به محلم می‌ذاری؟

شدم عجب گرفتار

سلام بابا دردت به جونم

ببین کبود آسمونم

ای مهربونم

ای هم‌زبونم

آروم جونم

می‌خوام بدونم

چرا کفن نداری؟

سر به بدن نداری؟

راستی داداش‌اکبرو کی دیده؟

می‌گفت النگو برام خریده

رو پاش می‌نشستم

با عشق و امید

موهامو می‌بافت

بهم می‌خندید

می‌گفت رقیه جونم

خواهرم رباب

برات «و إن یکاد» می‌خونم

برات «و إن یکاد» می‌خونم

دارم از بابابزرگ خویش ارث روشنی

دارم از بابابزرگ خویش ارث روشنی

در شعاعم ذره باشد آفتابش می‌کنم

از خدایم اذن دارم زیر سقف گنبدم

هر دعایی را بخواهم مستجابش می‌کنم

آن که حتی یک النگو در ضریح انداخته

با خدا در روز محشر بی‌حسابش می‌کنم

سفره‌دار روضهٔ بابام منم

سفره‌دار روضهٔ بابام منم

با دست خویش، گندمی گر نذر گردد، آسیابش می‌کنم

گفت: زنده‌باشم بعد از این، ای عمه‌جان!

زنده‌باشم بعد از این، ای عمه‌جان!

گهواره‌ای

عاقبت می‌سازم آن‌را نذر ربابش می‌کنم

به آبروی آقام امام هادی

چقدر الحمدلله پربرکت بود چقدر اسم برده شد، چه سفرهٔ پررنگی بود الحمدلله.

دیگه آخر سالی یه زیارت دوره شد آرام‌والله، ولی مدینه ماند هرآن‌چه

هی می‌گن کربلا می‌آد تو ذهنمون.

دلم گرفته مزارت کجاست بی‌بی‌جان؟

خونه‌خونه می‌آم سراغت با اسم بی‌بی‌جان، جان

دلم گرفته مزارت کجاست بی‌بی‌جان؟

بنفشه‌زار بهارت کجاست بی‌بی‌جان؟

تو از قلب علی دل‌بازتر جایی نمی‌خواهی

از اول بوده‌ای در بهترین جای جهان پنهان