راهی که ختم به هیئت شد - وحید شکری

راهی که ختم به هیئت شد، راه نجات منه

چایی که پیرغلامت ریخت، آب حیات منه

اسم تو زندگی و حَیّ و ممات منه

نمک دنیا

پسر زهرا

شاه یکتا

راه نجات من، آب حیات من

ای حضرت قتیل‌العبرات من

اسمت علت زندگیم شده

هَبْ وَصِلْنا یا مَن لَهُ الکلمات من

صاحب جان من، روح و روان من

نوکریت، نام و نشان من

آقام آقام حسین

هر کجا سینه‌زنی کردم شبِ زیارتی بود

اشکایی که توی روضه ریخت همیشه قیمتی بود

اگه من هیئتی‌ام قطعا پدرم هیئتی بود

ای بارون رحمت

ای موج اجابت

ای باب شفاعت

رو لبا زمزمه‌ست این شعار همه‌ست

هر کجا روضته خونه‌ی فاطمه‌ست

آرزوی همه سینه‌زنای تو

دیدن گنبد ساقی علقمه‌ست

رو پرِ فُطرسم زیر علامتت

آقام آقام حسین

پرای رو علمت بال جبرئیل امینه

علم تو روی دوش زاده ام البنینه

باتو صفا میکنم مستی من همینه

ای همیشه جذاب

ای امیر اصحاب

ای حضرت ارباب

پادشاه حرم نفس آخرم

از سر خوان تو روزی مو میبرم

بنده نوازی و قبله رازی و

همیشه میندازی سایه روی سرم

همیشه شاهی و همیشه نوکرم

پره از اسم تو همه دفترم

آقام آقام حسین .